Skip to main content


en ik dacht dat grote mensen niet meer bang waren voor spoken
maar ik dacht het verkeerd

voor hen geen witte lakens
of enge wezens onder het bed
ze zien spoken die niet meer verdwijnen
door het aandoen van het licht

want het zijn volwassen spoken
ze hebben een gezicht


Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets

In silence

never would there evermore
a song upon a breeze
for music has forsaken us
went lost among the trees

now darkness has surrounded us
and vanquished all the light
in silence now we just await
the visitor in the night

casting my eyes to ground
I find our morning shadows fading
dark clouds have gathered to shade our sun
we own our separate thoughts
both wrought with guilt

I love you
but my heart beats out of sync

let the rain pour down
I am now ready to drown