Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

de geesten om ons heen

nu de nachten weer lang zijn en de dagen kort en grijs
de dromen angstig in onrustige slaap
ik zie geen spoken
ze zijn net zo echt als jij en ik

ze hebben de diepe slaap niet gevat
zijn eeuwig verdwaald in wakende dromen
-tussenland
ik ben bang
houd mijn hand vast mijn lief
laat mij niet dolen, alleen
tussen de geesten om ons heen


Recente posts

Leegte

Woorden vormen zich niet. Ze schuilen in het donker binnenin mijn hoofd, in kluwen. Lichtschuw, bang voor de buitenwereld. Mijn pen ligt werkeloos op papier. Ook bang, maar dan voor de leegte. En ik? Ik zwijg. Weet niets zinnigs te zeggen. Geen mooie zinnen, niet eens lelijke. Gewoon niets. Behalve dit dan. Niet fraai: de waarheid.

Tijd

zo is de tijd verstreken
ongemerkt
met enkel een vage herinnering aan wat is geweest
bijna niet tastbaar als kreukels in het laken achtergebleven
na nachten woelen nu het bed leeg
ik kijk en zie niet meer waar ik heb gelegen

het heeft geen zin te verwensen
ik kan niet anders zijn dan wie ik ben
onvolmaakt
soms een vreemde voor mezelf, voor anderen
kwetsend en gekwetst
geluidloos schreeuwend en hardop zwijgend

gelezen of ongelezen blijf ik toch schrijven
wanneer de inkt weer virtueel vloeit

schrijven is waanzin zeggen ze wel eens
ik ben dus niet gek
ik ben een schrijver
die van tijd tot tijd niet schrijft

King of the castle

rows of soldiers standing still in the dead of night sandstone sentinels outside the castle's walls I watch down upon them from the tower expecting them to move as if they were real as if they could protect my dreamworld place for am I not King of this castle? they should not just stand tall but fight the demons outside the walls moving in the dark, advancing
I wait in vain, knowing my defenses will fall soon I'll be run over, defeated in the light of the full moon I'll wake again into a world I wish to be no part off not King of the castle but a slave to the waking world reality




~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

To be continued ...

Weer een lange stilte hier op mijn weblog. Het lukt me niet te schrijven de afgelopen tijd. Niet echt in ieder geval. Er is de optie in tijden van plenty inspiration posts in te programmeren zodat er altijd wat nieuws verschijnt. Dat voelt een beetje als cheaten, maar misschien is dat toch een idee. Soms schrijf ik heel erg veel, soms komt er geen woord op digitaal papier. 
So sorry to keep you waiting. To be continued ...