Skip to main content

Levensnevel


Je staart zwijgend naar buiten,
je gelaat getekend door de jaren van het leven.
De witte wereld buiten nog maagdelijk.
Tegen de ruit even een waas van adem,
in je staalblauwe ogen geen blijk van herkenning.
Ik sta hier - je kind - nog altijd je kind
maar jij geen ouder meer - enkel oud, steeds ouder.

Kom maar mama, dan kleed ik je warm aan
met een jas, een das, een muts en wollen wanten.
Laten we naar buiten gaan - wandelen,
het is er zo mooi, zo licht.

Ja, ik houd je hand vast.
Ja, we gaan even langs de hertjes;
we nemen wat brood mee, want je mag ze voeren
en daarna drinken we warme chocomel met slagroom.
Kom maar mama, je mag met me mee.

Wie ik ben, vraag je - of je mij kent.
Ja mama, je kent me.
Kom maar hier. Ga met me mee naar buiten,
dan zal ik je vertellen over vroeger;
toen ik nog jouw kind was en jij - gewoon - mijn ouder.

Comments

Popular posts from this blog

In memoriam ~ Chris

Chris
Juni 1999 - December 2018



mijn meisje, mijn lieve meisje
ik ben gebroken, maar voor jou ook blij

jij jaagt nu op spookmuisjes
en vangt vast spookvogeltjes

mijn meisje, mijn lieve meisje

in de poezenhemel woon je nu
voor altijd jong
voor altijd vrij

maar ach mijn meisje, mijn lieve meisje

ik mis je
ik mis je


je was bijna je hele leven
een heel groot deel van dat van mij

Ik vergeet soms

Ik vergeet soms
vergeet dat ik vergeet soms
en vergeet dan te denken
dat dat niet erg is
-meestal

Want soms vergeet ik
iets wat ik beter niet kon vergeten
iets waarvan het bijna zeker beter is
het te blijven weten

Dus poog ik steeds te blijven weten
dat wat ik beter niet kan vergeten
zodat ik zeker niet vergeet
datgene wat ik weet

Het is alleen zo jammer
dat mijn hoofd niet weet
hoe ik niet vergeet