Skip to main content

Levensnevel


Je staart zwijgend naar buiten,
je gelaat getekend door de jaren van het leven.
De witte wereld buiten nog maagdelijk.
Tegen de ruit even een waas van adem,
in je staalblauwe ogen geen blijk van herkenning.
Ik sta hier - je kind - nog altijd je kind
maar jij geen ouder meer - enkel oud, steeds ouder.

Kom maar mama, dan kleed ik je warm aan
met een jas, een das, een muts en wollen wanten.
Laten we naar buiten gaan - wandelen,
het is er zo mooi, zo licht.

Ja, ik houd je hand vast.
Ja, we gaan even langs de hertjes;
we nemen wat brood mee, want je mag ze voeren
en daarna drinken we warme chocomel met slagroom.
Kom maar mama, je mag met me mee.

Wie ik ben, vraag je - of je mij kent.
Ja mama, je kent me.
Kom maar hier. Ga met me mee naar buiten,
dan zal ik je vertellen over vroeger;
toen ik nog jouw kind was en jij - gewoon - mijn ouder.

Comments

Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets


In silence

never would there evermore
a song upon a breeze
for music has forsaken us
went lost among the trees

now darkness has surrounded us
and vanquished all the light
in silence now we just await
the visitor in the night

casting my eyes to ground
I find our morning shadows fading
dark clouds have gathered to shade our sun
we own our separate thoughts
both wrought with guilt

I love you
still
but my heart beats out of sync

let the rain pour down
I am now ready to drown