Skip to main content

Stilgeboren


De vader, de tijd.
Altijd het verstrijken, dan weer langzaam, dan snel, nooit achteruit, altijd vooruit. Nooit in het nu, wat niet bestaat.
Nimmer stilstaande bij wat is, maar immer bij wat niet zal zijn of nooit echt is geweest.

De moeder, de liefde. In pijnlijke stilte het verlies. Het kind - blauw - geboren uit haar schoot.
Ik houd het vast, wil het verwarmen, maar mijn handen zijn koud. Mijn hart klopt niet.
Ik ken niet de genegenheid, het vertrouwen.
Ik haal onherroepelijk, breek het verbond.
Ik geef niet, ik neem;

ik ben de dood, niet geboren uit een schoot.

Comments

Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets


In silence

never would there evermore
a song upon a breeze
for music has forsaken us
went lost among the trees

now darkness has surrounded us
and vanquished all the light
in silence now we just await
the visitor in the night