Skip to main content

Soms is het moeilijk

Ik kijk je aan en zie dat het hier zijn je pijn doet. Soms is het moeilijk. Niet gewoon moeilijk, maar heel moeilijk.

Ik wil je vasthouden. Je spoken verjagen. Met mijn hand strijken over je haar. Ik wil je tranen drogen. Je mijn warmte geven, en meer. Mijn hart behoort jou toe. Het huilt nu met jou. Ik wil je troosten, ook mij troosten, maar jij draait je van me weg.

Je wilt het alleen doen. Helemaal alleen. Geen veilige haven, maar vol op zee, al verzuip je. Voor jou is dat de manier. Alle zeilen in de wind al verdwijn je in de storm. Reddingsvesten? Nee, nooit. Mijn reddingsboei mag niet eens gegooid worden en ligt nutteloos op de kade.

Zo sta ik aan de kant en zie ik hoe jij worstelt. Of je verdrinkt, of je komt boven. Met je gezicht naar de storm gekeerd ben jij één met je demonen. Ik moet wachten. Het wachten is op jou. Het wachten tot de storm gaat liggen, tot het licht in de lucht is wedergekeerd. Ik zal dan zwaaien vanaf de kade en je binnenhalen als de verloren zoon. Of ik zal je begraven. Je ziel is dan één met de zee. Niet langer alleen op de woelige baren, maar diep daar beneden - tevreden misschien.

Soms is het moeilijk. Niet gewoon moeilijk, maar heel moeilijk. Al doet het me pijn je te moeten laten gaan, ik kan niet anders dan hier blijven staan en hopen dat je terugkeert.

Comments

Popular posts from this blog

In memoriam ~ Chris

Chris
Juni 1999 - December 2018



mijn meisje, mijn lieve meisje
ik ben gebroken, maar voor jou ook blij

jij jaagt nu op spookmuisjes
en vangt vast spookvogeltjes

mijn meisje, mijn lieve meisje

in de poezenhemel woon je nu
voor altijd jong
voor altijd vrij

maar ach mijn meisje, mijn lieve meisje

ik mis je
ik mis je


je was bijna je hele leven
een heel groot deel van dat van mij

Already his

erratic thoughts run wild
my brain pulsating with unruly life

death - so inviting
an idyllic image anchored in my mind
of secret glances & romantic dances

he awaits me
patiently
till last breath ~ soon

this life, this world
I won't miss

carve my name into stone
I am already gone
I am already his



Nooit geloofd

de droom
in een lege kamer lig ik, woordeloos
wachtend op niets
of iets wat niet langer is

steeds kleiner en banger
staar ik omhoog
volg de scheuren in het plafond
draai rond en rond en rond en rond

mijn kloppend hart slaat wild, verward
mijn stem vervreemd
mijn ziel verwond

gekromde vingers klauwen
maar de muur blijft maagdelijk wit
en de uren tergend traag

vraag me niets
ik weet het niet, ben het vergeten
zij - zij weten, maar zeggen mij niets
sussen enkel mijn geweten met een pil, een spuit
en kussen mijn hoofd
sst - het is goed - het wordt beter
beloofd

ik heb het niet geloofd
nooit geloofd, nooit geloofd

van zowel werkelijkheid als waanzin beroofd
staar ik omhoog
volg de scheuren in het plafond
draai rond en rond en rond en rond
en schreeuw om hulp
met gesloten mond