Skip to main content

Raamtekening

 

De regen glijdt langs het raam omlaag. De dag is verdrietig.

Troosteloos.

December ademt wolkjes, het is koud.

Er loopt een natte man voorbij, met een natte hond.


Ik staar naar buiten.

In de vochtige waas op de binnenkant van het glas teken ik een kruis: 

een grafmonument voor vrolijke gedachten.

Hier in huis is het warm; binnen in mij is het winter,

zonder sneeuwpoppen.

Zonder ijsbaan.


Het kruis huilt. Een traan trekt een spoor door de waas naar beneden, blijft liggen op het

raamkozijn en vermengt zich met het afgestorven vuil dat daar al even ligt, 
huidschilfers verworden tot stof.

Ik ben, maar het kruis mag niet zijn.

Comments

Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree, wind rustling the remaining leaves gnarly branches, black against the moon the sweetest dreams, taking residence in my heart you & I an impossible possibility the sheets will not reveal my secrets

In silence

never would there evermore a song upon a breeze for music has forsaken us went lost among the trees now darkness has surrounded us and vanquished all the light in silence now we just await the visitor in the night