Skip to main content

Vandaag


Vandaag. Hoe een woord van betekenis kan veranderen door een besluit. Vandaag is niet meer dezelfde vandaag als die van gisteren, of als die van vorige week dinsdag. Vandaag is vandaag heel anders.

Ze ligt op haar rug in bed en knippert met haar ogen. Het is nu nog donker. Ze zwaait haar benen over de bedrand en zoekt op de tast naar de wekker. Het is pas half vijf maar ze kan niet meer slapen dus staat ze op. Gisteren heeft ze haar kleding alvast uitgezocht en klaargelegd, alles precies op volgorde van aantrekken. Een mooie slip van wit kant met bijpassende BH, haar lichtblauwe zomerjurk, een klein wit vestje voor als ze het fris krijgt, en haar lievelings sandalen. Haar beste vriendin heeft gisteren de nagels van haar handen en voeten gelakt zodat ze op haar mooist zal zijn. Make-up draagt ze verder nooit. Haar vrienden en familie beweren dat niet nodig is. Ze is al mooi van zichzelf.

De spanning giert door haar lichaam. Onder de kapstok in de hal staat haar volgepakte koffer al weken klaar. Ze wilde het niet uitstellen tot op het laatste moment. Alles is voorbereid tot in de kleinste details. Ze loopt langzaam door de woonkamer en laat haar vingers over de rugleuning van zitbank glijden, over de beeldjes op het dressoir, over de schilderijlijsten aan de muur. Ze wil alles nog een keer in zich opnemen zoals het is. Het verankeren in haar geheugen.

Nog twee uur wachten. Ze zit op de bank met een boek, maar ze heeft haar ogen gesloten. Ze kan zich niet concentreren en luistert naar de radio om afleiding te zoeken.

Eindelijk gaat de deurbel. Ze staat op en loopt naar de intercom om de voordeur open te doen en hoort de stem van haar vader: 'Goedemorgen Emily, ben je er klaar voor?' Ze grijnst. Klaar? Of ze er klaar voor is? Ze is er meer dan klaar voor!

'Geef die koffer maar aan mij, meisje,' zegt haar vader. Hij geeft haar een kus op haar voorhoofd. Ze pakt haar witte stok en vouwt hem, hoopt ze, voor de laatste keer uit.
 
 

Comments

Popular posts from this blog

Dryad

high up on the hill
young dryad stands alone
white flowers at her roots
as beautiful but still

she's yearning to be free
to walk the earth like others
to take part in the magic
with her sisters and brothers

the art of transformation
is all she has to learn
to turn into an woman
'till then she'll be half tree


A sad song: Streets of Philadelphia

Streets of Philadelphia - Bruce Springsteen 🎢


This is a song that for me is not only linked with the movie Philadelphia. It is also linked with the feeling of being lost, feeling like you are almost invisible, like you do not matter at all to anyone, especially to you yourself. That's why for me this song is so very sad, but strangely enough it also gives me strength, even hope. At the times when I feel lost and very negative about myself, it makes reflect on what I do have, a home, loved ones, security, a future. And even if I can't touch any positive feelings at that moment, I can keep holding on to the knowledge that I do have those things, I just need to find my way back out of the black cloud that surrounds me. This song makes me cry, but that's okay. Those are tears I need to shed anyway to resurface again. 

Lyrics:

I was bruised and battered, I couldn't tell what I felt.
I was unrecognizable to myself.
Saw my reflection in a window and didn't know my own face…

Vlucht in fantasie

deze stilte wrikt
wreekt
mijn huid stuk als glas geslagen scherven scherp
dodelijk
hier ~ snij de levenslijn in mijn palm bloedeloos bleek
maar schrij niet om mij ~ lach
ik ben twee zonnen aan de hemel ~ heel intens
geluidloos doch
zwijgend hoor ik je zuchten
in rood gekleurde luchten sein jij mij met witte vlag
echter ik dwaal af en nimmer neer
ik vlucht
in fantasie