Skip to main content

Vandaag


Vandaag. Hoe een woord van betekenis kan veranderen door een besluit. Vandaag is niet meer dezelfde vandaag als die van gisteren, of als die van vorige week dinsdag. Vandaag is vandaag heel anders.

Ze ligt op haar rug in bed en knippert met haar ogen. Het is nu nog donker. Ze zwaait haar benen over de bedrand en zoekt op de tast naar de wekker. Het is pas half vijf maar ze kan niet meer slapen dus staat ze op. Gisteren heeft ze haar kleding alvast uitgezocht en klaargelegd, alles precies op volgorde van aantrekken. Een mooie slip van wit kant met bijpassende BH, haar lichtblauwe zomerjurk, een klein wit vestje voor als ze het fris krijgt, en haar lievelings sandalen. Haar beste vriendin heeft gisteren de nagels van haar handen en voeten gelakt zodat ze op haar mooist zal zijn. Make-up draagt ze verder nooit. Haar vrienden en familie beweren dat niet nodig is. Ze is al mooi van zichzelf.

De spanning giert door haar lichaam. Onder de kapstok in de hal staat haar volgepakte koffer al weken klaar. Ze wilde het niet uitstellen tot op het laatste moment. Alles is voorbereid tot in de kleinste details. Ze loopt langzaam door de woonkamer en laat haar vingers over de rugleuning van zitbank glijden, over de beeldjes op het dressoir, over de schilderijlijsten aan de muur. Ze wil alles nog een keer in zich opnemen zoals het is. Het verankeren in haar geheugen.

Nog twee uur wachten. Ze zit op de bank met een boek, maar ze heeft haar ogen gesloten. Ze kan zich niet concentreren en luistert naar de radio om afleiding te zoeken.

Eindelijk gaat de deurbel. Ze staat op en loopt naar de intercom om de voordeur open te doen en hoort de stem van haar vader: 'Goedemorgen Emily, ben je er klaar voor?' Ze grijnst. Klaar? Of ze er klaar voor is? Ze is er meer dan klaar voor!

'Geef die koffer maar aan mij, meisje,' zegt haar vader. Hij geeft haar een kus op haar voorhoofd. Ze pakt haar witte stok en vouwt hem, hoopt ze, voor de laatste keer uit.
 
 

Comments

Popular posts from this blog

In memoriam ~ Chris

Chris
Juni 1999 - December 2018



mijn meisje, mijn lieve meisje
ik ben gebroken, maar voor jou ook blij

jij jaagt nu op spookmuisjes
en vangt vast spookvogeltjes

mijn meisje, mijn lieve meisje

in de poezenhemel woon je nu
voor altijd jong
voor altijd vrij

maar ach mijn meisje, mijn lieve meisje

ik mis je
ik mis je


je was bijna je hele leven
een heel groot deel van dat van mij

Ik vergeet soms

Ik vergeet soms
vergeet dat ik vergeet soms
en vergeet dan te denken
dat dat niet erg is
-meestal

Want soms vergeet ik
iets wat ik beter niet kon vergeten
iets waarvan het bijna zeker beter is
het te blijven weten

Dus poog ik steeds te blijven weten
dat wat ik beter niet kan vergeten
zodat ik zeker niet vergeet
datgene wat ik weet

Het is alleen zo jammer
dat mijn hoofd niet weet
hoe ik niet vergeet


Already his

erratic thoughts run wild
my brain pulsating with unruly life

death - so inviting
an idyllic image anchored in my mind
of secret glances & romantic dances

he awaits me
patiently
till last breath ~ soon

this life, this world
I won't miss

carve my name into stone
I am already gone
I am already his