Skip to main content

Pokon




De zon voelt heerlijk warm aan op mijn bleke huid. Goed ingesmeerd met factor 50 en met een grote witte zonnehoed half over mijn gezicht en rode krullen, lig ik bijna volledig ontspannen op het strand samen met mijn beste vriendin Kirsten.
    Deze week vakantie is precies wat ik nodig heb volgens haar. Na het stuklopen van mijn relatie, alweer twee jaar geleden, had ik me volledig om mijn werk gestort. Ik liep de laatste maanden op mijn tandvlees en stond op het punt in te storten. Zonder mijn medeweten had ze deze trip naar Biarritz geboekt en verlof voor mij geregeld op mijn werk. Toen ze me vier dagen geleden vertelde dat we op vakantie zouden gaan, schoot ik in de stress. Alle mitsen en maren die ik uitsprak werden direct van tafel geveegd. Kirsten was resoluut, ik moest naast ontstressen, nodig ontTessen.
    Niet lang geleden had Kirsten nog gegrapt dat ik eens een goede beurt moest krijgen om me weer helemaal op de rails te krijgen.
   “Aan mijn lijf geen polonaise, de wereld draait echt niet om seks hoor!” reageerde ik toen. Kirsten lag dubbel om mijn opmerking. Terwijl zij rood aanliep van haar lachstuip begon ik rood aan te lopen van boosheid.
    “Wat lach je nou, ik meen het echt!"
    “Jezus Tess, laat je nou eens gaan! Je leeft maar één keer, en dat moet je niet doen als een non. Wanneer heb jij nou voor het laatst stomende seks gehad?”
    “Ja, dat weet ik niet meer hoor. Bart en ik waren gewoon niet zo … en na Bart had ik er gewoon geen tijd voor. Of zin in, ” mompelde ik binnensmonds.
    “Dat bedoel ik. Allemaal leuk en aardig, maar jij bent net een pot dorre geraniums. Het wordt hoog tijd voor je om weer eens bemest te worden!”
     Kirsten had me heel ondeugend aangekeken.


Ik voel een schaduw over me heen en doe mijn ogen open. Een gebronsde surfer met een tandpasta-smile staat naast me. Kirsten draait zich ook om zodat ze kan zien wie er in haar schaduw staat.
    “HΓ©, hallo daar lekker stuk! Je staat een klein beetje in ons welverdiende zonlicht,” zegt ze met een grote grijns op haar gezicht. Ik geef haar onmiddellijk een por en fluister dat ze dat toch niet zomaar kan zeggen, alhoewel ik haar op beide fronten wel gelijk moet geven. Het 'lekkere stuk' doet een stap opzij en knielt bij ons neer in het warme zand.
    “Het spijt me dames, maar ik wilde even de aandacht opeisen,” zegt hij in het engels met een schattig 'Allo 'Allo-accent. Hij haalt zijn hand achteloos door zijn halflange, blonde haar. Als hij zijn mond niet had opengedaan had ik gezworen dat hij een Amerikaan was ofzo, zeker geen Fransoos. De blauwe ogen die bij het blonde haar horen, richten zich nu volledig op mij.
    “Ik wil je vanavond mee uit eten nemen,” zegt hij zonder er doekjes om te winden. Ik staar hem perplex aan.
    “Huh?” is mijn niet zo snuggere reactie.
     Kirsten geeft mij nu een por en fluistert: “Pokon!”
    Ik schiet in de lach en bekijk de Fransoos nog eens goed. Hij is echt een verdomd knappe gozer: gebronsd, enigszins gespierd maar niet tΓ¨, zongebleekt blond haar, helderblauwe ogen, volle lippen en een stralend witte lach. Ontegenzeggelijk modellenmateriaal. Hij glimlacht naar me en het bezorgt me onverwacht vlinders in mijn buik. Ik zucht onhoorbaar, maar glimlach terug. Kirsten heeft gelijk. Pokon.
   

Comments

Popular posts from this blog

In memoriam ~ Chris

Chris
Juni 1999 - December 2018



mijn meisje, mijn lieve meisje
ik ben gebroken, maar voor jou ook blij

jij jaagt nu op spookmuisjes
en vangt vast spookvogeltjes

mijn meisje, mijn lieve meisje

in de poezenhemel woon je nu
voor altijd jong
voor altijd vrij

maar ach mijn meisje, mijn lieve meisje

ik mis je
ik mis je


je was bijna je hele leven
een heel groot deel van dat van mij

Already his

erratic thoughts run wild
my brain pulsating with unruly life

death - so inviting
an idyllic image anchored in my mind
of secret glances & romantic dances

he awaits me
patiently
till last breath ~ soon

this life, this world
I won't miss

carve my name into stone
I am already gone
I am already his



Wat altijd zal zijn

nu het donker wordt en wij ouder
kijk ik terug - niet achteruit
zie de gloed van jouw gedachten
zo warm en zo mooi
als een brug van wat eens was
naar wat altijd zal zijn - jij
een zachte trilling in de lucht
als van een vleugelslag - vrij