Skip to main content

Pokon




De zon voelt heerlijk warm aan op mijn bleke huid. Goed ingesmeerd met factor 50 en met een grote witte zonnehoed half over mijn gezicht en rode krullen, lig ik bijna volledig ontspannen op het strand samen met mijn beste vriendin Kirsten.
    Deze week vakantie is precies wat ik nodig heb volgens haar. Na het stuklopen van mijn relatie, alweer twee jaar geleden, had ik me volledig om mijn werk gestort. Ik liep de laatste maanden op mijn tandvlees en stond op het punt in te storten. Zonder mijn medeweten had ze deze trip naar Biarritz geboekt en verlof voor mij geregeld op mijn werk. Toen ze me vier dagen geleden vertelde dat we op vakantie zouden gaan, schoot ik in de stress. Alle mitsen en maren die ik uitsprak werden direct van tafel geveegd. Kirsten was resoluut, ik moest naast ontstressen, nodig ontTessen.
    Niet lang geleden had Kirsten nog gegrapt dat ik eens een goede beurt moest krijgen om me weer helemaal op de rails te krijgen.
   “Aan mijn lijf geen polonaise, de wereld draait echt niet om seks hoor!” reageerde ik toen. Kirsten lag dubbel om mijn opmerking. Terwijl zij rood aanliep van haar lachstuip begon ik rood aan te lopen van boosheid.
    “Wat lach je nou, ik meen het echt!"
    “Jezus Tess, laat je nou eens gaan! Je leeft maar รฉรฉn keer, en dat moet je niet doen als een non. Wanneer heb jij nou voor het laatst stomende seks gehad?”
    “Ja, dat weet ik niet meer hoor. Bart en ik waren gewoon niet zo … en na Bart had ik er gewoon geen tijd voor. Of zin in, ” mompelde ik binnensmonds.
    “Dat bedoel ik. Allemaal leuk en aardig, maar jij bent net een pot dorre geraniums. Het wordt hoog tijd voor je om weer eens bemest te worden!”
     Kirsten had me heel ondeugend aangekeken.


Ik voel een schaduw over me heen en doe mijn ogen open. Een gebronsde surfer met een tandpasta-smile staat naast me. Kirsten draait zich ook om zodat ze kan zien wie er in haar schaduw staat.
    “Hรฉ, hallo daar lekker stuk! Je staat een klein beetje in ons welverdiende zonlicht,” zegt ze met een grote grijns op haar gezicht. Ik geef haar onmiddellijk een por en fluister dat ze dat toch niet zomaar kan zeggen, alhoewel ik haar op beide fronten wel gelijk moet geven. Het 'lekkere stuk' doet een stap opzij en knielt bij ons neer in het warme zand.
    “Het spijt me dames, maar ik wilde even de aandacht opeisen,” zegt hij in het engels met een schattig 'Allo 'Allo-accent. Hij haalt zijn hand achteloos door zijn halflange, blonde haar. Als hij zijn mond niet had opengedaan had ik gezworen dat hij een Amerikaan was ofzo, zeker geen Fransoos. De blauwe ogen die bij het blonde haar horen, richten zich nu volledig op mij.
    “Ik wil je vanavond mee uit eten nemen,” zegt hij zonder er doekjes om te winden. Ik staar hem perplex aan.
    “Huh?” is mijn niet zo snuggere reactie.
     Kirsten geeft mij nu een por en fluistert: “Pokon!”
    Ik schiet in de lach en bekijk de Fransoos nog eens goed. Hij is echt een verdomd knappe gozer: gebronsd, enigszins gespierd maar niet tรจ, zongebleekt blond haar, helderblauwe ogen, volle lippen en een stralend witte lach. Ontegenzeggelijk modellenmateriaal. Hij glimlacht naar me en het bezorgt me onverwacht vlinders in mijn buik. Ik zucht onhoorbaar, maar glimlach terug. Kirsten heeft gelijk. Pokon.
   

Comments

Popular posts from this blog

Dryad

high up on the hill
young dryad stands alone
white flowers at her roots
as beautiful but still

she's yearning to be free
to walk the earth like others
to take part in the magic
with her sisters and brothers

the art of transformation
is all she has to learn
to turn into an woman
'till then she'll be half tree


A sad song: Streets of Philadelphia

Streets of Philadelphia - Bruce Springsteen ๐ŸŽถ


This is a song that for me is not only linked with the movie Philadelphia. It is also linked with the feeling of being lost, feeling like you are almost invisible, like you do not matter at all to anyone, especially to you yourself. That's why for me this song is so very sad, but strangely enough it also gives me strength, even hope. At the times when I feel lost and very negative about myself, it makes reflect on what I do have, a home, loved ones, security, a future. And even if I can't touch any positive feelings at that moment, I can keep holding on to the knowledge that I do have those things, I just need to find my way back out of the black cloud that surrounds me. This song makes me cry, but that's okay. Those are tears I need to shed anyway to resurface again. 

Lyrics:

I was bruised and battered, I couldn't tell what I felt.
I was unrecognizable to myself.
Saw my reflection in a window and didn't know my own face…

Vlucht in fantasie

deze stilte wrikt
wreekt
mijn huid stuk als glas geslagen scherven scherp
dodelijk
hier ~ snij de levenslijn in mijn palm bloedeloos bleek
maar schrij niet om mij ~ lach
ik ben twee zonnen aan de hemel ~ heel intens
geluidloos doch
zwijgend hoor ik je zuchten
in rood gekleurde luchten sein jij mij met witte vlag
echter ik dwaal af en nimmer neer
ik vlucht
in fantasie