Skip to main content

Puntje


Een klein puntje. Miniem. Mini. Niet zo mini als ieniemiene maar wel heel erg mini. Je zou het zomaar over het hoofd kunnen zien, dat puntje. Maar als je weet dat er een puntje moet zijn, dan ga je er natuurlijk wel naar op zoek. Tenminste, ik ga daar dan wel naar op zoek.
Het is net zo als met de roze olifantjes. Je kent ze wel, toch? Die schattige, roze olifantjes waar je niet aan mag denken? Nou, zo is het net met dit puntje maar dan andersom. Als je verteld wordt dat het er is, dan is het eigenlijk schier onmogelijk om niet met je ogen op zoek te gaan naar dat minieme puntje. Dus ga je turen. Je knippert eens met je ogen. Nog eens turen. Waar is dat verrekte puntje nou. Even in je ogen wrijven. Geen puntje. Je zou er gewoon een punthoofd van krijgen!

Dan maar even nonchalant rondkoekeloeren. Nog geen puntje. Het moet er zijn want dat hebben ze gezegd. Of zouden ze je voor het lapje houden? Dat zou een teer punt zijn als je daar ingetrapt bent.  Dan maar net doen alsof je daar geen punt van maakt en meelachen om de grap van dat illusieve puntje.

Maar toch, als puntje bij paaltje komt, en dat puntje is er wel, dan moet je dat puntje toch echt wel weten te vinden. De zoektocht gaat daarom voort. Eigenlijk wordt het nu meer een soort van forensisch onderzoek. Heeft de maker van dat puntje ergens sporen achtergelaten? Kunnen die sporen leiden naar de vindplaats van dat puntje? Alle aanwijzingen moeten verzameld worden, geΓ―nterpreteerd, beoordeeld, en tot slot moeten de puntjes op de i worden gezet. Daarna is er bijna geen andere mogelijkheid dat de lokatie van dat minieme puntje ontdekt wordt. Daar kunnen ze met zijn allen dan nog een puntje aan zuigen! Dat je heb je dan namelijk maar mooi voor elkaar gekregen in je eentje. Chapeau!



Opluchting. Na al dat getuur, geknipper, getob en getwijfel, kun je er eindelijk een punt achter zetten. Case closed. Puntje gevonden.

Punt uit.




Comments

Popular posts from this blog

casting my eyes to ground
I find our morning shadows fading
dark clouds have gathered to shade our sun
we own our separate thoughts
both wrought with guilt

I love you
still
but my heart beats out of sync

let the rain pour down
I am now ready to drown

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets


Sigh: The last goodbye

The last goodbye - Billy Boyd 🎢



This is the song that concludes the trilogy of The Hobbit, filmed by Peter Jackson. To me it is even more than that. It is the perfect goodbye to both The Lord of the Rings as well as The Hobbit. What a magnificent journey the actors, producers and all others on the set have taken in participating in filming the mighty fantasy world created by Tolkien. It truly must have been a bit sad having to say goodbye to their characters, the world they were creating and to each-other. This was an epic undertaking and one I can imagine they will never forget.


Lyrics:

I saw the light fade from the sky
On the wind I hear a sigh
As the snowflakes cover my fallen brothers
I will say this last goodbye

Night is now falling
So end this day
The road is now calling
And I must away
Over hill and under tree
Through lands where never light has shone
By silver streams that run down to the sea

Under cloud, beneath the stars
Over snow one winter's morn
I turn at last on paths that lea…