Skip to main content

Puntje


Een klein puntje. Miniem. Mini. Niet zo mini als ieniemiene maar wel heel erg mini. Je zou het zomaar over het hoofd kunnen zien, dat puntje. Maar als je weet dat er een puntje moet zijn, dan ga je er natuurlijk wel naar op zoek. Tenminste, ik ga daar dan wel naar op zoek.
Het is net zo als met de roze olifantjes. Je kent ze wel, toch? Die schattige, roze olifantjes waar je niet aan mag denken? Nou, zo is het net met dit puntje maar dan andersom. Als je verteld wordt dat het er is, dan is het eigenlijk schier onmogelijk om niet met je ogen op zoek te gaan naar dat minieme puntje. Dus ga je turen. Je knippert eens met je ogen. Nog eens turen. Waar is dat verrekte puntje nou. Even in je ogen wrijven. Geen puntje. Je zou er gewoon een punthoofd van krijgen!

Dan maar even nonchalant rondkoekeloeren. Nog geen puntje. Het moet er zijn want dat hebben ze gezegd. Of zouden ze je voor het lapje houden? Dat zou een teer punt zijn als je daar ingetrapt bent.  Dan maar net doen alsof je daar geen punt van maakt en meelachen om de grap van dat illusieve puntje.

Maar toch, als puntje bij paaltje komt, en dat puntje is er wel, dan moet je dat puntje toch echt wel weten te vinden. De zoektocht gaat daarom voort. Eigenlijk wordt het nu meer een soort van forensisch onderzoek. Heeft de maker van dat puntje ergens sporen achtergelaten? Kunnen die sporen leiden naar de vindplaats van dat puntje? Alle aanwijzingen moeten verzameld worden, geΓ―nterpreteerd, beoordeeld, en tot slot moeten de puntjes op de i worden gezet. Daarna is er bijna geen andere mogelijkheid dat de lokatie van dat minieme puntje ontdekt wordt. Daar kunnen ze met zijn allen dan nog een puntje aan zuigen! Dat je heb je dan namelijk maar mooi voor elkaar gekregen in je eentje. Chapeau!



Opluchting. Na al dat getuur, geknipper, getob en getwijfel, kun je er eindelijk een punt achter zetten. Case closed. Puntje gevonden.

Punt uit.




Comments

Popular posts from this blog

In memoriam ~ Chris

Chris
Juni 1999 - December 2018



mijn meisje, mijn lieve meisje
ik ben gebroken, maar voor jou ook blij

jij jaagt nu op spookmuisjes
en vangt vast spookvogeltjes

mijn meisje, mijn lieve meisje

in de poezenhemel woon je nu
voor altijd jong
voor altijd vrij

maar ach mijn meisje, mijn lieve meisje

ik mis je
ik mis je


je was bijna je hele leven
een heel groot deel van dat van mij

Already his

erratic thoughts run wild
my brain pulsating with unruly life

death - so inviting
an idyllic image anchored in my mind
of secret glances & romantic dances

he awaits me
patiently
till last breath ~ soon

this life, this world
I won't miss

carve my name into stone
I am already gone
I am already his



Wat altijd zal zijn

nu het donker wordt en wij ouder
kijk ik terug - niet achteruit
zie de gloed van jouw gedachten
zo warm en zo mooi
als een brug van wat eens was
naar wat altijd zal zijn - jij
een zachte trilling in de lucht
als van een vleugelslag - vrij