Skip to main content

Morgen voel ik me beter


Vandaag keek ik, zomaar ineens achterom.
Er liep niemand achter mij.

Ik zag geen mens en jij was er ook niet.


De tegels waarop ik liep, waren blauw.

Ze deden me denken aan kleine olifantjes,

die met hun grote oren rondvliegen in een circus,

waar jij vast in het publiek hebt gezeten.

 
De grote glazen draaideur van het hotel

draait, en draait, en draait, en draait.

Ik word misselijk en groen - heel erg groen

en heel erg misselijk.

Ik spuug.

Jij komt uit mij als kleine stukjes herinnering,

kapot en half verteerd.

 
Ik heb je verheerlijkt;

hoe verder je van mij verwijderd was in afstand en in tijd,

hoe liever ik je had.

Ik kon leven van alleen al de gedachte aan jou.

Maar je was als een infectie -

afhankelijk werd ik, en ziek.


De portier komt glimlachend op me af,

maar het lachen vergaat hem al snel als jij jou op de vloer aantreft.

Sorry portier.

Sorry vloer.

 
Ik wil een inenting,

een vaccinatie.

Ik heb antistoffen nodig.

Nu!

 
Zo - ik ben klaar.

Laat de dokter nu maar komen.

Één spuit, twee pillen, drie weesgegroetjes,

Γ©n een verhaaltje voor het slapen gaan.

 




Comments

Mey said…
Dat moet je aan de dokter vragen. Ik pleit onschuldig. ;-)

Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets


In silence

never would there evermore
a song upon a breeze
for music has forsaken us
went lost among the trees

now darkness has surrounded us
and vanquished all the light
in silence now we just await
the visitor in the night

casting my eyes to ground
I find our morning shadows fading
dark clouds have gathered to shade our sun
we own our separate thoughts
both wrought with guilt

I love you
still
but my heart beats out of sync

let the rain pour down
I am now ready to drown