Skip to main content

Niet langer lief


Ze is er zo moe van. Dat eeuwige gezeik aan haar hoofd. Doe dit. Doe dat niet. Je weet toch wel dat dat slecht voor je is. Dat doe je verkeerd. Dat mag je niet denken. Zo mag je niet praten.
    "Fuck you!", zou ze willen roepen. Maar ze balt enkel haar vuisten wanneer ze alleen is. De middelvinger die de 'Fuck you!' perfect zou kunnen begeleiden blijft in de vuist verborgen. Uit het zicht. Ongezien. En ongehoord.
    Waarom?

Daarom. Gewoon. Omdat het zo hoort. Omdat ze zo opgevoed is. Netjes, lief, meegaand, volgend. Braaf. Een braaf kind. Een braaf klein kind dat geen eigen mening hoeft te hebben. Een braaf klein kind dat in het gareel dient te worden gehouden. Voor haar eigen veiligheid. Maar die veiligheid is geen veiligheid. Het is schijn. Weerschijn. Een spiegel die gebroken dient te worden. In gruzelementen geslagen. In honderdduizend kleine stukjes.
    Ze is geen kind meer maar een volwassene. Het poppegezichtje dat van was is gemaakt vertoont de scheuren van voorbijgegane jaren. Niet enkel glimlachend maar ook met een frons. De touwtjes zijn verstrikt geraakt zodat ze de rol van marionet niet meer feilloos kan opvoeren. De rek is uit de veer. 
    
Het doet haar zeer. Maar ze durft nog niet te springen. De barstjes in de spiegel en de scheurtjes in de was worden opgevuld met tranen. Onzichtbaar en verstild. Tot het moment dat ze besluit te schreeuwen:"Fuck you! Fuck, fuckerdefuck fuck! Fuck you all!"
Met de zichtbare middelvinger erbij natuurlijk. Niet langer lief, maar wel helemaal echt.

Comments

Weerzinwekkend said…
Dit komt mij verdomd bekend voor, zoals je vast al gedacht had ;-) FUCK THE WORLDDDDD whoeeeeeee, echt zin om dat te schreeuwen soms, op zo'n moment dat niemand 't van je verwacht. HΓ‘! Good for thΓ©m!
Anna said…
yep, niet zo lief maar dat hoeft ook niet. Herkenbaar verwoord :-)
Mey said…
Ha. Dan zijn we nu dus al met drie dwarsliggertjes. Geen grote open boeken maar ze winnen wel in populariteit. Klein maar fijn en barstensvol woorden, zinnen, teksten, en betekenisvolle witregels. ;-)

Popular posts from this blog

casting my eyes to ground
I find our morning shadows fading
dark clouds have gathered to shade our sun
we own our separate thoughts
both wrought with guilt

I love you
still
but my heart beats out of sync

let the rain pour down
I am now ready to drown

Pokon

De zon voelt heerlijk warm aan op mijn bleke huid. Goed ingesmeerd met factor 50 en met een grote witte zonnehoed half over mijn gezicht en rode krullen, lig ik bijna volledig ontspannen op het strand samen met mijn beste vriendin Kirsten.
    Deze week vakantie is precies wat ik nodig heb volgens haar. Na het stuklopen van mijn relatie, alweer twee jaar geleden, had ik me volledig om mijn werk gestort. Ik liep de laatste maanden op mijn tandvlees en stond op het punt in te storten. Zonder mijn medeweten had ze deze trip naar Biarritz geboekt en verlof voor mij geregeld op mijn werk. Toen ze me vier dagen geleden vertelde dat we op vakantie zouden gaan, schoot ik in de stress. Alle mitsen en maren die ik uitsprak werden direct van tafel geveegd. Kirsten was resoluut, ik moest naast ontstressen, nodig ontTessen.
    Niet lang geleden had Kirsten nog gegrapt dat ik eens een goede beurt moest krijgen om me weer helemaal op de rails te krijgen.    “Aan mijn lijf geen polonaise, de …

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets