Skip to main content

Niet langer lief


Ze is er zo moe van. Dat eeuwige gezeik aan haar hoofd. Doe dit. Doe dat niet. Je weet toch wel dat dat slecht voor je is. Dat doe je verkeerd. Dat mag je niet denken. Zo mag je niet praten.
    "Fuck you!", zou ze willen roepen. Maar ze balt enkel haar vuisten wanneer ze alleen is. De middelvinger die de 'Fuck you!' perfect zou kunnen begeleiden blijft in de vuist verborgen. Uit het zicht. Ongezien. En ongehoord.
    Waarom?

Daarom. Gewoon. Omdat het zo hoort. Omdat ze zo opgevoed is. Netjes, lief, meegaand, volgend. Braaf. Een braaf kind. Een braaf klein kind dat geen eigen mening hoeft te hebben. Een braaf klein kind dat in het gareel dient te worden gehouden. Voor haar eigen veiligheid. Maar die veiligheid is geen veiligheid. Het is schijn. Weerschijn. Een spiegel die gebroken dient te worden. In gruzelementen geslagen. In honderdduizend kleine stukjes.
    Ze is geen kind meer maar een volwassene. Het poppegezichtje dat van was is gemaakt vertoont de scheuren van voorbijgegane jaren. Niet enkel glimlachend maar ook met een frons. De touwtjes zijn verstrikt geraakt zodat ze de rol van marionet niet meer feilloos kan opvoeren. De rek is uit de veer. 
    
Het doet haar zeer. Maar ze durft nog niet te springen. De barstjes in de spiegel en de scheurtjes in de was worden opgevuld met tranen. Onzichtbaar en verstild. Tot het moment dat ze besluit te schreeuwen:"Fuck you! Fuck, fuckerdefuck fuck! Fuck you all!"
Met de zichtbare middelvinger erbij natuurlijk. Niet langer lief, maar wel helemaal echt.

Comments

Weerzinwekkend said…
Dit komt mij verdomd bekend voor, zoals je vast al gedacht had ;-) FUCK THE WORLDDDDD whoeeeeeee, echt zin om dat te schreeuwen soms, op zo'n moment dat niemand 't van je verwacht. HΓ‘! Good for thΓ©m!
Anna said…
yep, niet zo lief maar dat hoeft ook niet. Herkenbaar verwoord :-)
Mey said…
Ha. Dan zijn we nu dus al met drie dwarsliggertjes. Geen grote open boeken maar ze winnen wel in populariteit. Klein maar fijn en barstensvol woorden, zinnen, teksten, en betekenisvolle witregels. ;-)

Popular posts from this blog

In memoriam ~ Chris

Chris
Juni 1999 - December 2018



mijn meisje, mijn lieve meisje
ik ben gebroken, maar voor jou ook blij

jij jaagt nu op spookmuisjes
en vangt vast spookvogeltjes

mijn meisje, mijn lieve meisje

in de poezenhemel woon je nu
voor altijd jong
voor altijd vrij

maar ach mijn meisje, mijn lieve meisje

ik mis je
ik mis je


je was bijna je hele leven
een heel groot deel van dat van mij

Ik vergeet soms

Ik vergeet soms
vergeet dat ik vergeet soms
en vergeet dan te denken
dat dat niet erg is
-meestal

Want soms vergeet ik
iets wat ik beter niet kon vergeten
iets waarvan het bijna zeker beter is
het te blijven weten

Dus poog ik steeds te blijven weten
dat wat ik beter niet kan vergeten
zodat ik zeker niet vergeet
datgene wat ik weet

Het is alleen zo jammer
dat mijn hoofd niet weet
hoe ik niet vergeet