Skip to main content

In de schaduwen van de lichtstad


jij,
herinner je mij nog
een kleine grijze vlek
in jouw oogverblindend licht


ik jou wel - donker en grauw


achteraf gezien
pijnlijk kil in jouw straten
de stad veel te groot
en ik, klein en kind nog
te eenzaam


hier stond het huis waar ik groeide
niet tot bloei kwam, maar verdorde
je bodem te arm


ik kon er niet aarden, voelde me ontheemd
was te jong al vervreemd
van mijn geboortegrond


zo zwierf ik in mijn jeugd
mentaal door jouw bewoonde leegte
ongezien en vergeten
verblind
een naamloos gezicht


ik was
maar zal nooit voor jou heten
een dochter
jouw kind

Comments

Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree,
wind rustling the remaining leaves
gnarly branches,
black against the moon

the sweetest dreams,
taking residence in my heart

you & I
an impossible possibility
the sheets will not reveal my secrets


In silence

never would there evermore
a song upon a breeze
for music has forsaken us
went lost among the trees

now darkness has surrounded us
and vanquished all the light
in silence now we just await
the visitor in the night

casting my eyes to ground
I find our morning shadows fading
dark clouds have gathered to shade our sun
we own our separate thoughts
both wrought with guilt

I love you
still
but my heart beats out of sync

let the rain pour down
I am now ready to drown