Skip to main content

De zee









mijn voeten aan de vloedlijn
twijfelen niet
en voelen zich stevig staan
in het natte zand


zij neemt me rustig bij de hand
en leidt me steeds dieper en kouder
naar verlichting
en als ik omzie naar het verre land
dan weet ik
mijn gebroken hart behoort niet daar
maar hier


en als zij dan mijn haren kust
met fluisteren mijn weemoed sust
geef ik mezelf voorgoed

aan haar

een liefde voor een leven


Comments

Anna said…
Ergens vind ik dit een heel beklemmend schrijven...

Popular posts from this blog

  through frosted glass 

Kastelen / Castles

we hadden geen geld, geen knikkers jij & ik we speelden met zand met onze handen bouwden wij de mooiste kastelen we had no money, no marbles you & I we played with sand with our hands we built the most beautiful castles