Skip to main content

De zee









mijn voeten aan de vloedlijn
twijfelen niet
en voelen zich stevig staan
in het natte zand


zij neemt me rustig bij de hand
en leidt me steeds dieper en kouder
naar verlichting
en als ik omzie naar het verre land
dan weet ik
mijn gebroken hart behoort niet daar
maar hier


en als zij dan mijn haren kust
met fluisteren mijn weemoed sust
geef ik mezelf voorgoed

aan haar

een liefde voor een leven


Comments

Anna said…
Ergens vind ik dit een heel beklemmend schrijven...

Popular posts from this blog

nighttime sounds: an owl in a tree, wind rustling the remaining leaves gnarly branches, black against the moon the sweetest dreams, taking residence in my heart you & I an impossible possibility the sheets will not reveal my secrets

In silence

never would there evermore a song upon a breeze for music has forsaken us went lost among the trees now darkness has surrounded us and vanquished all the light in silence now we just await the visitor in the night