Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit januari, 2018 weergeven

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

Dawn

when all is still dark
and the morning bird does not yet sing
a warm glow spreads slowly
at night's end
the horizon a fading shade of purple and red whispering
wake to me sleeping world
for a beautiful day lies ahead

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?

Warme handen

nog steeds verlang ik te weten
ondanks het langzame vergeten
na vele jaren de herinneringen stilaan vervaagd

hoe klonk jouw stem en hoe rook jouw haar

hoe voelden jouw handen aan die mij zo stevig vasthielden
en mij beschermden voor de buitenwereld

ik ben lang zo koud geweest, zo alleen

nu zijn er andere handen die me liefhebben
die een huis voor me zijn
warme handen die ik blindelings vertrouw

maar toch ze zijn anders
ze zijn niet van jou


Haiku 3.2

the trees are moaning
a storm savagely torments
saplings break, giants fall


Accumulation

in the silence between us
misunderstood words cry out for our attention
but the barrier to vast
they slide off like raindrops on glass
converge in a puddle at our feet
accumulation of wet anger and regret

Happy New Year!

bright flashes of light
bold colors adorn the sky
firework-frenzy

writersblock

burn me with fire muse
for I have failed to set aflame creative passion
dull dreams filled only with crippling fear haunt me at night
I might as well be dead
decaying in my bed