Doorgaan naar hoofdcontent

Tijd

zo is de tijd verstreken
ongemerkt
met enkel een vage herinnering aan wat is geweest
bijna niet tastbaar als kreukels in het laken achtergebleven
na nachten woelen nu het bed leeg
ik kijk en zie niet meer waar ik heb gelegen

het heeft geen zin te verwensen
ik kan niet anders zijn dan wie ik ben
onvolmaakt
soms een vreemde voor mezelf, voor anderen
kwetsend en gekwetst
geluidloos schreeuwend en hardop zwijgend

gelezen of ongelezen blijf ik toch schrijven
wanneer de inkt weer virtueel vloeit

schrijven is waanzin zeggen ze wel eens
ik ben dus niet gek
ik ben een schrijver
die van tijd tot tijd niet schrijft

Reacties

A van de Aa zei…
Gebeurt veel he, dat die tijd verstreken is en dat niet hebt gemerkt....
Mey zei…
Zo is dat zeker soms. Heel vreemd.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go