Doorgaan naar hoofdcontent

Destined to darkness



within this cold night, between these barren walls and dying trees, evil voices from a distant past haunt my soul
there is little time left
for you are only embers now; the pale remnants of a fire that once was our blazing power

with hollow eyes you watch my movements
my lips part but no sound escapes from my mouth
I turn around, shamed
how could I be so foolish to think myself worthy of you when I was destined to fail such a frail flower, beautiful, fragrant, fragile... now withering
still holding on to life you whisper: it awaits us all my love, I don't fear it, hold me now, then let me go

how could I, you should know I would rather die here instead of you
to bleed into the barren ground and watch you bloom once more with vibrant life from my limbs
but I obey
take your pale, powerless body into my arms to cradle you, protect you
for my demons lurk in the growing darkness
once you are gone - my light, my love, my life - I will be lost to them

I will fight fiercely for you
until I loose and must let go
of the last goodness of me


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go