Doorgaan naar hoofdcontent

Destined to darkness



within this cold night, between these barren walls and dying trees, evil voices from a distant past haunt my soul
there is little time left
for you are only embers now; the pale remnants of a fire that once was our blazing power

with hollow eyes you watch my movements
my lips part but no sound escapes from my mouth
I turn around, shamed
how could I be so foolish to think myself worthy of you when I was destined to fail such a frail flower, beautiful, fragrant, fragile... now withering
still holding on to life you whisper: it awaits us all my love, I don't fear it, hold me now, then let me go

how could I, you should know I would rather die here instead of you
to bleed into the barren ground and watch you bloom once more with vibrant life from my limbs
but I obey
take your pale, powerless body into my arms to cradle you, protect you
for my demons lurk in the growing darkness
once you are gone - my light, my love, my life - I will be lost to them

I will fight fiercely for you
until I loose and must let go
of the last goodness of me


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…