Doorgaan naar hoofdcontent

Depressie

Net naar de registratie van het DepressieGala gekeken. Dat had ik opgenomen. 

Huilen hoor. Zoveel mensen die moedig vertellen dat ze een depressie hebben of hebben gehad. Met vrolijke noten erbij in de vorm van muziek en dans. Zo grappig eigenlijk. Dat er humor voor nodig is om iets uit de taboesfeer te halen. 

Maar het is eigenlijk nog moeilijker. Want als je het dan 'vrolijk' out into the open hebt gegooid, dan ligt het daar. Patsboem. En in het begin is dat heel zichtbaar als een kleurrijke krijttekening op de stoep, maar na een tijdje slijt het, beetje bij beetje. In plaats van dat de mensen nog naar de stoep kijken, lopen ze er ongemerkt overheen. De kleuren vervagen. Het wordt weer gewoon een stoep. 

Wat dan... Zeg je 'Ik ben nog steeds depressief', of laat je het maar zo, want het is al lang geleden... Stiekem voel je je weer meer onzichtbaar. Op sommige dagen is alles zwart, maar dat is nu eenmaal zo. Toch? En dat dat weken aaneen zo kan voelen, dat gaat ook wel weer voorbij.

Toch?

En nogmaals uitspreken dat je het moeilijk hebt, dat je het soms echt niet ziet zitten, daar zit toch niemand op te wachten. Je hebt je portie aandacht al wel gehad, vind je. Maar je portie depressie blijft. Je doet hooguit weer vrolijker mee. Alsof het gewoon goed gaat. Want gewoon, dat is wat we allemaal willen zijn. 


Toch.


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…