Doorgaan naar hoofdcontent

2017


Een jaar in stilte aangevangen, langzaam als uit een winterslaap ontwakende
Koud en moe nog, traag en verdwaasd

Ik kan het niet - niet - niet, of toch wel
De woorden blijven hangen als ijspegels aan een dakrand
Breekbaar, gevaarlijk, maar ook mooi
Mooie wapens om nu mee te werpen, maar later te verwerpen als oud vuil, besmet met betekenis

Niet - niet - niet - wel
Alsof de hemel enkel is voor engelen die met heldere stemmen etherische po√ęzie - ongrijpbaar - citeren en de hel gevuld is met gevallen woordkunstenaars, redevoerders, filosofen die van hun voetstuk zijn gevallen omdat ze het af en toe niet weten, of onderwijl waren vergeten wat ze aan het zeggen waren, stamelend zoekende naar perfectie

Ik leef in die hel van die vertwijfeling, altijd en eeuwig
Met afkeer kijk ik niet - niet - niet in de spiegel
Wat ik niet zie...
Ben ik dat wel?




Een zeer verlate nieuwjaarsgroet van mijn kant. De allerbeste wensen voor 2017, met veel mooie, geschreven gedachten en gedichten die gedeeld mogen worden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go