Doorgaan naar hoofdcontent

2017


Een jaar in stilte aangevangen, langzaam als uit een winterslaap ontwakende
Koud en moe nog, traag en verdwaasd

Ik kan het niet - niet - niet, of toch wel
De woorden blijven hangen als ijspegels aan een dakrand
Breekbaar, gevaarlijk, maar ook mooi
Mooie wapens om nu mee te werpen, maar later te verwerpen als oud vuil, besmet met betekenis

Niet - niet - niet - wel
Alsof de hemel enkel is voor engelen die met heldere stemmen etherische po√ęzie - ongrijpbaar - citeren en de hel gevuld is met gevallen woordkunstenaars, redevoerders, filosofen die van hun voetstuk zijn gevallen omdat ze het af en toe niet weten, of onderwijl waren vergeten wat ze aan het zeggen waren, stamelend zoekende naar perfectie

Ik leef in die hel van die vertwijfeling, altijd en eeuwig
Met afkeer kijk ik niet - niet - niet in de spiegel
Wat ik niet zie...
Ben ik dat wel?




Een zeer verlate nieuwjaarsgroet van mijn kant. De allerbeste wensen voor 2017, met veel mooie, geschreven gedachten en gedichten die gedeeld mogen worden.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go