Doorgaan naar hoofdcontent

Schoenen vol modder





Drassige wegen. Ik loop niet op, maar half in… Slijt mijn spoor - door weer en wind - en vind vlagen van herkenning. Je geur, dan weer een kleur als van je haar in het ondergaande zonlicht. Niet dralen, ik mag niet zwichten; jij bent niet meer en ik moet door. Mijn eigen weg zoeken. 
Toch trekt aan mij de herinnering. De geborgenheid van toen. De liefde. 
Wij waren kinderen. Ik meer dan jij, altijd meer dan jij was ik te jong. Te onervaren. Te bang. Te lang heb ik naast je gelopen. Aan je hand, mij vasthoudend aan jouw vastberadenheid. Jij droomde en durfde. Jij deed. Jij was, en nu niet meer. Nu ben ik, maar minder. Altijd zal ik minder zijn. Met mijn schoenen vol modder zou jij naar de hemel kunnen lopen. Ik slijt enkel mijn spoor. Zonder jou.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go