Doorgaan naar hoofdcontent

Puntenaftrek


Ik ben een heel aardig persoon. Denk ik. Dat probeer ik in ieder geval bijna altijd te zijn. Het heeft iets te maken met karma en in een volgend leven niet willen terugkomen als een naaktslak, of vlo, of erger nog, als mug. Ik voel me dan ook helemaal niet happy als ik weet dat ik iets naars gedaan heb of zelfs alleen maar gedacht. De enige slechte dingen die ik met mijn volle verstand en uit volle overtuiging doe is het plegen van bepaalde moorden. Seriemoorden. Soms zelfs massamoord.
Ik zie je al met grote ogen vol afschuw kijken, maar wees gerust. Ik weet bijna zeker dat jij dezelfde moorden begaat en er geen nacht minder goed om slaapt. Sterker nog, je slaapt er zeer waarschijnlijk beter door.
Mijn motto: Dood aan alle muggen! Bloedvlekken op de muur, het plafond en mijn handen, het maakt mij niets uit; even schrobben en weg is het zichtbare bewijs. Het geeft natuurlijk wel puntenaftrek van mijn karma, daar ben ik me van bewust, maar ik kan het gewoon niet helpen. Als ik het gehate gezoem hoor, dan moet ik moorden. Die neiging kan ik niet weerstaan.
Toch is er iets wat eigenlijk nog meer puntenaftrek geeft. Geen nare daad, maar een nare gedachte. Eentje die echt heel gemeen van me is. Héél soms wens ik iemand een mug toe.



Reacties

A van de Aa zei…
Iemand een mug toewensen ..... ;-)
Mey zei…
Ghegheghe. Men kan niet altijd even lief zijn. ;-)

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go