Doorgaan naar hoofdcontent

Puntenaftrek


Ik ben een heel aardig persoon. Denk ik. Dat probeer ik in ieder geval bijna altijd te zijn. Het heeft iets te maken met karma en in een volgend leven niet willen terugkomen als een naaktslak, of vlo, of erger nog, als mug. Ik voel me dan ook helemaal niet happy als ik weet dat ik iets naars gedaan heb of zelfs alleen maar gedacht. De enige slechte dingen die ik met mijn volle verstand en uit volle overtuiging doe is het plegen van bepaalde moorden. Seriemoorden. Soms zelfs massamoord.
Ik zie je al met grote ogen vol afschuw kijken, maar wees gerust. Ik weet bijna zeker dat jij dezelfde moorden begaat en er geen nacht minder goed om slaapt. Sterker nog, je slaapt er zeer waarschijnlijk beter door.
Mijn motto: Dood aan alle muggen! Bloedvlekken op de muur, het plafond en mijn handen, het maakt mij niets uit; even schrobben en weg is het zichtbare bewijs. Het geeft natuurlijk wel puntenaftrek van mijn karma, daar ben ik me van bewust, maar ik kan het gewoon niet helpen. Als ik het gehate gezoem hoor, dan moet ik moorden. Die neiging kan ik niet weerstaan.
Toch is er iets wat eigenlijk nog meer puntenaftrek geeft. Geen nare daad, maar een nare gedachte. Eentje die echt heel gemeen van me is. Héél soms wens ik iemand een mug toe.



Reacties

A van de Aa zei…
Iemand een mug toewensen ..... ;-)
Mey zei…
Ghegheghe. Men kan niet altijd even lief zijn. ;-)

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go