Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit november, 2016 weergeven

Puntenaftrek

Ik ben een heel aardig persoon. Denk ik. Dat probeer ik in ieder geval bijna altijd te zijn. Het heeft iets te maken met karma en in een volgend leven niet willen terugkomen als een naaktslak, of vlo, of erger nog, als mug. Ik voel me dan ook helemaal niet happy als ik weet dat ik iets naars gedaan heb of zelfs alleen maar gedacht. De enige slechte dingen die ik met mijn volle verstand en uit volle overtuiging doe is het plegen van bepaalde moorden. Seriemoorden. Soms zelfs massamoord. Ik zie je al met grote ogen vol afschuw kijken, maar wees gerust. Ik weet bijna zeker dat jij dezelfde moorden begaat en er geen nacht minder goed om slaapt. Sterker nog, je slaapt er zeer waarschijnlijk beter door. Mijn motto: Dood aan alle muggen! Bloedvlekken op de muur, het plafond en mijn handen, het maakt mij niets uit; even schrobben en weg is het zichtbare bewijs. Het geeft natuurlijk wel puntenaftrek van mijn karma, daar ben ik me van bewust, maar ik kan het gewoon niet helpen. Als ik het gehate …

Schoenen vol modder

Drassige wegen. Ik loop niet op, maar half in… Slijt mijn spoor - door weer en wind - en vind vlagen van herkenning. Je geur, dan weer een kleur als van je haar in het ondergaande zonlicht. Niet dralen, ik mag niet zwichten; jij bent niet meer en ik moet door. Mijn eigen weg zoeken.  Toch trekt aan mij de herinnering. De geborgenheid van toen. De liefde.  Wij waren kinderen. Ik meer dan jij, altijd meer dan jij was ik te jong. Te onervaren. Te bang. Te lang heb ik naast je gelopen. Aan je hand, mij vasthoudend aan jouw vastberadenheid. Jij droomde en durfde. Jij deed. Jij was, en nu niet meer. Nu ben ik, maar minder. Altijd zal ik minder zijn. Met mijn schoenen vol modder zou jij naar de hemel kunnen lopen. Ik slijt enkel mijn spoor. Zonder jou.