Doorgaan naar hoofdcontent

Hypothermia - Arnaldur Indridason (8*)




Title: Hypothermia
Author:Arnaldur Indridason
ISBN: 9781846552625
© 2007 Arnaldur Indridason







One cold autumn night, a woman is found hanging from a beam in her summer cottage by Lake Thingvellir. At first sight it appears to be a straightforward case of suicide; the woman, Maria, had never recovered from the loss of her mother two years earlier and had a history of depression. But when Karen, the friend who found her body, approaches Erlendur and gives him the tape of a seance that Maria had attended, his curiosity is aroused.

Driven by a need to find answers that even he does not fully understand, Erlendur embarks on an unofficial investigation to find out why the woman's life ended in such an abrupt and tragic manner. At the same time he is haunted by the unresolved cases of two young people who went missing thirty years before, and, inevitably, his discoveries raise ghosts from his own past. 



This is the second book written by Indridason, that I've read. I quite like the style of writing. In this book the surprise comes form the fact that although Erlendur is a detective, his investigations are not official. Although it says so on the cover, I did not anticipate that the whole book would centre on those unofficial investigations. Along the road you also learn about Erlendurs personal history.

The story is really a classic Scandinavian thriller; the whole atmosphere. I did find myself somewhat sidetracked by the many Icelandic names Indridason uses in describing the scenery. Sometimes he uses four (for non-Icelandic speakers) almost impossible to pronounce names for mountains/lakes in one sentence. I am a reader trying hard to read aloud in my head, but this was just to hard for me, therefore I found myself stranded in strange surroundings at some times. It took me a while to get into the story again after that.

I quite enjoyed the read and I would recommend this book to the readers who like Scandinavian Thrillers.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…