Doorgaan naar hoofdcontent

Katy vindt geen rust - Jane Fraser 6*


Titel: Katy vindt geen rust
Auteur: Jane Fraser
ISBN: -
© 1963 Jane Fraser









Dit boek heeft geen flaptekst. Het maakt deel uit van het Rosita-abonnement 1965.




Jaren heeft dit boek bij mij in de kast gestaan. Ik heb het als kind gelezen, terwijl het zeker niet voor kinderen bedoeld is. Het was een boek van mijn moeder. Toen ik op kamers ging, heb ik het meegenomen, als jeugdherinnering. Ik weet nog wel dat ik het een mooi boek vond. Nu ik aan het opruimen ben geslagen in mijn boekenkast heb ik het opnieuw gelezen voor ik hem als bookcrossingboek de wijde wereld in ga sturen. Omdat het al zo lang geleden was, wist ik niet meer hoe het verhaal precies ging. Grappig om het nu te herlezen en vele o-ja-momenten te beleven.

Het verhaal draait om Katy - Catriona Kelsey - die na de dood van haar tante op zoek gaat naar haar grootvader Charles Kelsey om hem om geldelijke steun te vragen zodat ze in het huisje van haar tante kan blijven wonen op Folda, een klein eilandje voor de kust van Schotland, en er wat land kan bijkopen om bollen te telen. Ze heeft haar grootvader nooit gekend omdat haar vader, Charles Kelsey's zoon, met hem had gebroken vanwege zijn niet geaccepteerde huwelijk met Katy's moeder. Katy's ouders zijn al vroeg overleden waardoor ze is opgevoed door haar tante.

Katy klopt aan bij Adam Maxwell, de advocaat van Charles Kelsey, om te vragen hoe ze in contact kan komen met haar grootvader. In brieven die ze na de dood van haar tante heeft gevonden, heeft ze gelezen dat haar grootvader meermalen haar tante heeft willen steunen, maar dat haar tante dat geweigerd heeft. Op de brieven stond het adres van de advocatenfirma en zo is ze bij Adam Maxwell aanbeland.

Het gehele verhaal draait om de ontmoeting met Charles Kelsey, wat pas vrij laat gebeurd, en de ontwikkelingen tussen haarzelf en Adam Maxwell, haar tante Enid en nichtje Carol. De karakters zijn goed uitgewerkt, maar werkten soms op mijn lachspieren. Dat kan ik me niet herinneren van de eerste keer dat ik het las. Het heeft te maken met het feit dat het in 1963 is geschreven en de hoofdpersonen zich ook zo gedragen. De manier van kleden en spreken, de verhoudingen tussen man en vrouw, de afstand tussen rijk en arm. Erg grappig. Adam Maxwell rookt ook gedurende het hele verhaal wel meerdere pakjes sigaretten en dat wordt ook als de normaalste zaak van de wereld beschreven. Een voorbeeld waarin taalgebruik en verhoudingen duidelijk zijn. Katy, compleet doorweekt van de regen,  ontmoet Adam voor het eerst, bij hem thuis en heeft net wat te eten gekregen wat ze snel en met smaak opeet:

Adam stak een sigaret op en leunde naar voren om haar nog wat melk bij te schenken. "Wanneer heb je voor het laatste gegeten?" vroeg hij toen.
Met haar mond vol brood en tomaat zei ze: "Vanmorgen om zeven uur."
"Maar het is nu al bijna half negen (ś avonds)."
"Ik weet het."
"Je bent heel ondeugend. Het is niet goed voor je om zo lang zonder eten te blijven."

Ik moest hier gewoon erg om grijnzen, het is zo ouderwets. En dit is nog maar een heel klein voorbeeld ervan. Ook is het duidelijk dat het zich in de jaren '50 afspeelt doordat het niet zo heel raar is dat een heel jong meisje niet meer naar school gaat en wat betreft de relatie tussen man en vrouw ook anders met leeftijden omgegaan wordt.
De leeftijden van de hoofdpersonen zijn in het begin niet helemaal duidelijk, maar later blijkt dat Adam zo begin dertig zal zijn en Katy nog net geen achttien jaar oud. Dat Katy nog minderjarig is speelt ook zeker een rol in het geheim dat Katy heeft en waarom ze steun aan haar grootvader vraagt.

Ik heb genoten van het herlezen dit boek. Niet omdat het heel goed geschreven is, maar vanwege het tijdsbeeld dat het beschrijft. Ik vond het de eerste keer  romantisch en dat is niet veranderd, maar dit keer moest ik er ook om lachen. Vertederend bijna. Het is tijd om dit boek te laten gaan. Ik zal het zeker niet nog eens herlezen en ik hoop dat het iemand anders ook kan doen meenemen naar de jaren '50 en ervan kan genieten/grijnzen. Toch voel ik me ook een klein beetje sentimenteel; een klein stukje nalatenschap ga ik de deur uitdoen. Maar het is tijd daarvoor. Boeken moeten gelezen worden. Dag Katy, het ga je goed.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go