Doorgaan naar hoofdcontent

Verzamelde gedichten - Thomas Rap (5*)



Titel: Verzamelde gedichten
Auteur: Thomas Rap
ISBN:9060058283
© 2000 Erven Thomas Rap








THOMAS RAP (1933-1999) is niet alleen de uitgever geweest van een indrukwekkend aantal curieuze boeken, hij was ook schrijver en dichter. Hij relativeerde het beroep van uitgever en had een hekel aan interessantdoenerij en literaire prietpraat.
Youp van 't Hek typeerde hem in zijn afscheidsgroet (NRC 30-07-'99) als 'de aardige, dromerige jonge jongen die hij zijn leven lang gebleven is'. In de film 'Kleine Teun' (1998) van Alex van Warmerdam is hij in een korte scène de man naast strobalen, waarlangs een peloton wielrenners rijdt. Hij wordt enkel vanuit de verte gefilmd. Toch is onmiskenbaar aan houding en kleding te zien dat bij het is. Thomas Rap was de onuitwisbare man op de achtergrond.

In zijn levenshouding was Thomas Rap een echte dichter, al gold hij bovenal als een uitgever. Pas in deze complete verzameling is de waarde van zijn zeer uiteenlopende en unieke werk te overzien. Daarbij vallen vooral Raps grote vermogen op om zich in anderen te verplaatsen, zijn subtiel gedoseerde vertelkunst en zijn humor.
Hier zijn ze bijeen: de dierbare verzen van iemand die zichzelf voortdurend relativeerde. maar door velen op handen gedragen werd.



Ik heb de bundel gelezen, maar het heeft op mij minder indruk gemaakt dan ik tevoren hoopte. In het begin van de bundel is er één gedicht dat me wel raakte en aan het eind van de bundel nog drie. Allen gaan over de zee.

De verzameling kantoorgedichten en moderne gedichten deden me geheel niets. De overige vond ik in beschrijving wat langdradig: veel woorden voor weinig. Maar bij de vier die mij raakten, vond ik de woordkeuze prachtig.

Op pagina 177 het gedicht welk ik het mooiste vind:

"Een rode maan
stijgt zuiver boven de decemberzee.
Een late vogel, ergens
ver vandaan, dwingt weemoed mee.
Te wachten is -altijd wachten-
het inferno van dooiend, kruiend
ijs. De beeltenis van thuis waar

geluiden buiten bleven. Klokken zonder tijd.
Beminde verzanding, flitsten uit een kinderleven
in ongekenede fluweel geëtste helderheid."


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?