Doorgaan naar hoofdcontent

Verzamelde gedichten - Thomas Rap (5*)



Titel: Verzamelde gedichten
Auteur: Thomas Rap
ISBN:9060058283
© 2000 Erven Thomas Rap








THOMAS RAP (1933-1999) is niet alleen de uitgever geweest van een indrukwekkend aantal curieuze boeken, hij was ook schrijver en dichter. Hij relativeerde het beroep van uitgever en had een hekel aan interessantdoenerij en literaire prietpraat.
Youp van 't Hek typeerde hem in zijn afscheidsgroet (NRC 30-07-'99) als 'de aardige, dromerige jonge jongen die hij zijn leven lang gebleven is'. In de film 'Kleine Teun' (1998) van Alex van Warmerdam is hij in een korte scène de man naast strobalen, waarlangs een peloton wielrenners rijdt. Hij wordt enkel vanuit de verte gefilmd. Toch is onmiskenbaar aan houding en kleding te zien dat bij het is. Thomas Rap was de onuitwisbare man op de achtergrond.

In zijn levenshouding was Thomas Rap een echte dichter, al gold hij bovenal als een uitgever. Pas in deze complete verzameling is de waarde van zijn zeer uiteenlopende en unieke werk te overzien. Daarbij vallen vooral Raps grote vermogen op om zich in anderen te verplaatsen, zijn subtiel gedoseerde vertelkunst en zijn humor.
Hier zijn ze bijeen: de dierbare verzen van iemand die zichzelf voortdurend relativeerde. maar door velen op handen gedragen werd.



Ik heb de bundel gelezen, maar het heeft op mij minder indruk gemaakt dan ik tevoren hoopte. In het begin van de bundel is er één gedicht dat me wel raakte en aan het eind van de bundel nog drie. Allen gaan over de zee.

De verzameling kantoorgedichten en moderne gedichten deden me geheel niets. De overige vond ik in beschrijving wat langdradig: veel woorden voor weinig. Maar bij de vier die mij raakten, vond ik de woordkeuze prachtig.

Op pagina 177 het gedicht welk ik het mooiste vind:

"Een rode maan
stijgt zuiver boven de decemberzee.
Een late vogel, ergens
ver vandaan, dwingt weemoed mee.
Te wachten is -altijd wachten-
het inferno van dooiend, kruiend
ijs. De beeltenis van thuis waar

geluiden buiten bleven. Klokken zonder tijd.
Beminde verzanding, flitsten uit een kinderleven
in ongekenede fluweel geëtste helderheid."


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…