Doorgaan naar hoofdcontent

Pil - Mike Boddé (9*)

Titel: Pil
Auteur: Mike Boddé
ISBN: 9789038893693
© 2010 Mike Boddé








Een cabaretier met een depressie: je zou bijna denken dat het een grap is. Maar de depressie die Mike Boddé begin jaren negentig overviel, was beslist niet om te lachen. De allesverlammende ziekte dwong hem zijn samenwerking met Thomas van Luyn stop te zetten en zijn hele leven kwam in het teken te staan van de vraag: wat gebeurt er in godsnaam met me, en hoe word ik weer beter?

In Pil doet Boddé op zijn volstrekt authentieke manier verslag van deze gitzwarte periode in zijn leven, waarin ook nog eens zijn broer stierf aan kanker. Een boek over een totaal verlies van zelfcontrole, maar uiteindelijk ook over de helende kracht van humor en de farmaceutische industrie. Een verhaal dat Boddé móést vertellen, voor mensen met een depressie en hun omgeving: 'Als ik destijds zo'n boek had gehad, zou ik eerder uit die depressie zijn gekomen.'

~

Ik wist dat Mike Boddé een depressie had gehad, maar ik wist niet dat hij er een boek over had geschreven en al helemaal niet dat het zo ernstig met hem was gesteld. Na van zowel Paaz als Up van Myrthe van der Meer te hebben 'genoten' - dit klinkt natuurlijk een beetje gek, maar dat past dan wel weer - was ik zeer benieuwd naar dit boek. 
De aanhoudende trend van het schrijven van een autobiografisch boek gecombineerd met de niet aflatende vraag ernaar, wil niet zeggen dat het geschreven werk noodzakelijkerwijs goed leesbaar is. Mike heeft het echter wat mij betreft zeer goed gedaan. Ik heb me niet gestoord aan uitvoerig en onnodig gewauwel. De man schrijft met humor. Zowel in de cynische als wat vrolijkere variant en dat is iets wat mij ontzettend aanspreekt. 

Ik heb zowel hardop gelachen als gehuild. Een stukje waar ik heel erg om moest lachen is waar hij het over het spreekwoord Beren op de weg zien heeft. 

"En zo kom ik tot de conclusie dat ik een buitengewoon virtuoos berenspotter ben. Ik zie hele dag grote troepen beren op de weg. Ik zie ze niet alleen op de weg; ik zie ze honing verzamelen in bomen, ik zie ze zalm vangen in de Maas, ik zie ze in de ogen van iedereen die ik ontmoet en ik zie ze broodjes smeren op het behang. Beren op de weg is my middle name. Mike 'Beren op de weg'Boddé, aangenaam." 

Ik schud hem de hand. Ik heb mezelf echt heel erg hard moeten aanleren om anders naar de beren te kijken. Daar schreef ik de volgende haiku over:

vermoeiend denken
de beer loopt los op de weg
niet bang zijn - aai maar

Ik probeer mezelf nu elke keer te overtuigen dat het Teddyberen zijn, knuffelberen. Dat werkt niet altijd, maar het is een begin. 

De zoektocht naar de juiste therapie en pillen is helder uitgelegd. Op een gegeven moment heb ik het gevoel dat hij niet alleen depressief is, maar ook hypomaan. Zo komt wat hij beschrijft over zijn experiment in de koopgoot in ieder geval op mij over. 

Ik ben blij dat hij de rust heeft gevonden in het omgaan met zijn depressie. Het gaat nooit helemaal 'weg,' het is een nare 'vriend' die met je meeloopt in je leven. Het klopt dan ook wat hij zegt; het gaat om het aanvaarden van wat er is.

Het schilderij van Drs. Dik Tevreden op pagina 234/235 is een klein toppertje. Lachen man.    *knipoog*

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…