Doorgaan naar hoofdcontent

Het mussenjong - Adriaan van Dis (7*)



Titel: Het mussenjong
Auteur: Adriaan van Dis
ISBN: 9789085161905
© 2011 Adriaan van Dis / Uitgeverij B for Books B.V.







Literaire Juweeltjes is een boekenreeks die wordt uitgegeven door uitgeverij B for Books in Maartensdijk voor Bruna B.V. Eigen Uitgaven en wordt gepresenteerd als leesbevorderingsproject. Het zijn hardcover-boekjes van 10 x 15 cm en ongeveer 64 bladzijden dik met werk van literaire auteurs.

Het boekje bevat vijf verhalen, die eerder -in en andere vorm- in het tijdschrift En France (2007-2009) stonden. Het titelverhaal is afkomstig uit de verhalenbundel Casablanca.



Het Mussenjong uit de serie Literaire Juweeltjes is een leuke kleine bundel verhalen van Adriaan van Dis. Ik heb nog niet eerder wat van deze schrijver gelezen, maar hem vele malen op televisie gepassioneerd zien praten over boeken en andere aanverwante zaken. Hij schrijft gelijk de manier hij spreekt; heel netjes.

In de verhalen neemt hij ons mee naar het alledaagse Parijs met ervaringen over het najagen van herinneringen en het schrijnende leven van sommige inwoners. Van de vijf verhalen hebben 'Oud Bloot' en het titelverhaal 'Het Mussenjong' veel indruk gemaakt. Zeker het titelverhaal heeft me erg geraakt. De manier waarop hij Raymond - het Mussenjong - beschrijft en hoe de mensen in zijn omgeving zich naar hem toe gedragen is hartverscheurend. De slotzin is rauw maar tekenend voor het achtegebleven gevoel van de verteller.

Ik vond het zeker een boekje dat het lezen waard is en hoop dat de volgende lezer er ook van kan genieten. 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…