Doorgaan naar hoofdcontent

Het geheim van de schrijver - Renate Dorrestein (7*)



Titel: Het geheim van de schrijver
Auteur: Renate Dorrestein
ISBN: 9025498949
© 2000 Renate Dorrestein







Dit boek is allereerst een handboek voor beginnende schrijvers. Het beoogt de gereedschappen aan te reiken die de aspirant nodig heeft om zijn hoop zo snel mogelijk om te zetten in kennis en kunde. Het geeft inzicht in schrijfprocessen en in de geheimzinnige werking van fictie. 
Daarnaast komt de rol van de lezer, de enige natuurlijke bondgenoot van de schrijver, aan de orde, evenals het lezen zelf. Waarom boeit en ontroert het ene verhaal en stelt het andere juist teleur? Dit boek is dus ook bestemd voor wie graag leest. 
Wie zijn smaak beter wil begrijpen, vindt daarvoor hier aanknopingpunten. En doordat Het geheim van de schrijver is gebaseerd op mijn eigen ervaringen - als auteur, als spreekster in het literaire circuit en als schrijfdocente -, komt het ten derde dicht in de buurt van een literaire autobiografie.



Dit boek heb ik met interesse gelezen. Renate Dorrestein geeft een kijkje in de wereld van het schrijven, the do's and the dont's, het belangrijke en het onbelangrijke. Ze illusteert haar opmerking met eigen ervaringen.

Soms schrijft ze op een heel droge, bijna hilarische wijze. Bijvoorbeeld op pagina 16: "Hij is in de grond heel aardig hoor, mijn dode vader. Oog in oog met hem zal het mijn dode vriendin moeilijk vallen haar wrok in stand te houden."

Op pagina 33 schrijft ze: "In deze studie werd een direct verband geconstateerd tussen enerzijds verbale creativiteit en anderzijds depressiviteit, psychoses en andere emotionele en psychische stoornissen. Als oorzaak werd genoemd dat schrijvers zich diepgaander en langduriger bezig houden met juist die facetten van het bestaan die grote innerlijke beroering teweegbrengen. Hierdoor zou er hyperactiviteit van de zenuwen onstaan, met geestelijke ontregeling als gevolg. De toerekeningsvatbaarheid van de beroepsgroep is dus op zijn minst discutabel." Dat laatste zinnetje doet het hem. Ik zit nu bij het opschrijven van dit citaat gewoonweg weer te grijnzen van oor tot oor. Ik ben het verder geheel met haar eens. Nu heb ik eindelijk een geldend excuus voor mijn eigenaardigheden.

Ik ben het verder lang niet altijd eens met wat ze schrijft, maar ik ben dan ook een zeer eigenwijze, beginnende schrijver die zichzelf veel te serieus neemt. Nou ja, dat laatste is eigenlijk het tegenovergestelde, maar dat terzijde. Aan sommige van haar uitwijdingen ergerde ik me zelfs, maar dat zegt vaak meer iets over het referentiekader van de lezer dan de schrijver, beginnend of niet.
Andere onderwerpen die ze behandelt in dit boek zijn ronduit herkenbaar. Bijvoorbeeld over de onmacht van de schrijver om de personages iets gedaan te laten krijgen, om ze op zo'n manier in een positie te kunnen krijgen dat het verhaal verder kan. Vooral ook haar opmerking dat ze zichzelf af en toe als oefenobject gebruikt om bijvoorbeeld te zien of de bewegingen die ze haar personages wil laten maken überhaupt wel mogelijk zijn. Dat heb ik ook al regelmatig gedaan: Hoe val je van de bank. Als je je in je bed omdraait, hoe beweegt de deken met je mee. Kun je jezelf vanaf schouderhoogte optrekken aan een muurtje om eroverheen te klimmen. Dat soort zaken. Erg onderhoudende bezigheden.

De uiteenzetting over onder andere de grondbeginselen en de compostie zijn erg behulpzaam in het sec kunnen kijken naar zaken die je snel over het hoofd kunt zien als je in een schrijfflow zit, maar uiterst belangrijk zijn voor het slagen van het schrijven van een goed verhaal.

Tot slot haar schrijven over talent, de kwestbaarheid, de inspiratie. Het is een goede weergave van hoe het is, of in ieder geval kan zijn, om schrijver te zijn. De worstelingen met hoe het verhaal tot je komt, hoe de buitenwereld er tegenaan kijkt, hoe kritiek op 'je kindje' zijn uitwerking kan hebben, over de twijfels, de slapeloze nachten, de dit-moet-ik-nu-opschrijven-momentjes die op meest rare plekken kunnen plaatsvinden, over al dat soort zaken waaruit blijkt dat schrijven natuurlijk een beroep is, maar ook zeker eentje die je letterlijk mee naar huis neemt. Een schrijver is nooit klaar met werken. De ideeën voor en de voortgang van een verhaal hebben geen nine-to-five grens waar ze zich aan houden. Maar als je liefhebt wat je doet, dan is dat geen struikelblok. Dan mag het verhaal zelfs naast je in bed gaan liggen om zo af en toe je wat in te fluisteren. Slaap lekker.


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go