Doorgaan naar hoofdcontent

Zoektocht: gedichten - Willy Kersseboom (2*)

Titel: Zoektocht: gedichten

Auteur: Willy Kerrseboom
ISBN: 9055580589
© 2003 Willy Kersseboom





Deze gedichtenbundel is het tweede boekje van Willy Kersseboom.
Willy is geboren in 1946 in Gouda. Zij is getrouwd en heeft vier volwassen kinderen en twee kleinkinderen, Marco en Patrick. 
Na het succes van haar eerste boekje "Metgezel", waarvan er veel verkocht zijn, heeft zij nu opnieuw haar gedichten laten bundelen. 
Het boekje is een zoektocht door het leven, voor iedereen herkenbaar geschreven. 
Willy heeft veel meegemaakt en haar levenservaring verwoordt zij in haar gedichten die ontroerend eenvoudig zijn, maar ook hartverwarmend. 
Zij hoopt dat een ieder die dit boekje leester iets in terugvindt, wat tot troost of steun kan zijn.



Het boekje kon mij echt niet bekoren. Het zijn bijna allen gedichten in de vormen van laatste woord-rijm. En dan vaak in de categorie 1-3, 2-4. Het doet mij wat kinderlijk aan. Het rijmen vind ik wat gekunsteld en doet me vooral denken aan de sinterklaasrijmpjes bij een surprise. Voor mij dus een misser, maar het kan zomaar zijn dat een ander het een heerlijke dichtvorm vindt. Ik hoop dat ook dat de volgende lezer er veel plezier aan gaat beleven.

In de hele bundel was er één gedichtje dat ik ondanks de laatste woord-rijm wel mooi beeldend vond om te lezen. Laat ik die hier dan noemen om mijn ervaringsbeschrijving positief te eindigen.

p. 21 Kleurenpalet

Ik liep op blote voeten langs het witte strand.
De kleur van de zee was ongelooflijk groen.
De warme zon had een goudkleurige rand.
Nooit zag ik de lucht zo helder blauw als toen.

Een kind speelde met een oranje schepje in het zand.
De badstoelen en parasolletjes waren fleurig rood.
Twee bronsgekleurde mensen liepen hand in hand.
Ik weet nu nog hoe ik van dat kleurenpalet genoot. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?