Doorgaan naar hoofdcontent

Voor ik doodga - Jenny Downham

Auteur: Jenny Downham
ISBN: 9789021066929
© 2007 Jenny Downham







Wat zou jij doen als je nog maar een paar maanden te leven had?

De 16-jarige Tessa heeft leukemie, de ziekte is in een dusdanig stadium gevorderd dat de behandeling stopgezet wordt. Tessa weet dat ze niet lang meer te leven heeft en wil de tijd die ze nog heeft zo goed mogelijk besteden. Dus maakt ze een lijst van tien dingen die ze absoluut nog wil doen voor ze doodgaat. Te beginnen met seks. En ze wil nog autorijden. En beroemd worden. En verliefd!
Maar terwijl Tessa aan haar lijst werkt, verergert haar ziekte en komt haar einde dichterbij.

VOOR IK DOODGA is een heel mooi en bijzonder boek, waar je soms bij moet lachen en soms om moet huilen. Tessa's strijd tegen haar ziekte en het verlangen haar lijst af te maken, zul je niet snel vergeten.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het boek heeft mij zeker geraakt. Ik heb dan ook gelachen én gehuild.

Aan het begin van het boek leren we Tessa kennen als een echte gewone tiener, met het verschil dat ze weet dat ze nog maar kort te leven heeft. Of dat laatste nu precies is waarom Tessa af en toe zich gedraagt als een kreng of soms wat vreemd overkomt is maar de vraag. Later in het boek zijn er namelijk meer momenten waarin lijkt door te schemeren dat Tessa als jong kind al heel intens was. Maar door de wetenschap dat ze doodgaat zal het zeker geïntensiveerd zijn.

Tessa denkt veel na en wil nog zo veel doen. Ze betrekt haar beste vriendin (enige vriendin... degene die niet is afgeschrikt door het feit dat Tessa ziek werd en nu doodgaat) bij het afwerken van haar bucketlist. Dit gaat niet zonder slag of stoot en af en toe botst het dan ook. Zeker wanneer ze Adam leert kennen. Tessa wil alles zo graag doen en beleven dat ze daarbij soms de gevoelens van anderen volledig negeert. Dingen op de lijst worden afgestreept en er komen dingen bij. Tessa leeft intens. Tot het einde zijn we als lezer in het hoofd van Tessa gekropen. We zien wat zij ziet, we voelen wat zij voelt, we denken zoals zij denkt: intens.

Het is geheel niet moeilijk om je in Tessa te verplaatsen. Zelfs het krengerige komt over alsof je het volledig begrijpt. De boosheid over de korte tijd die ze maar heeft gekregen, de haast nog te leven. Tessa heeft verder grappige en soms absurde gedachten: heel droog en wetenschappelijk, vaak een beetje morbide. Wanneer ze echt stervende is nemen haar herinneringen en dromen de werkelijkheid over. Je leeft echt mee met haar familie, haar beste vriendin Zoey en Adam, die jongen van wie ze houdt.

Jenny Downham heeft een mooie, soms poetische manier van schrijven. Een mooi voorbeeld daarvan is: "Maanlicht, gezeefd door appelboom, spat op het gras."

Om een lang verhaal kort te maken, ik zou dit boek zeker aanraden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…