Doorgaan naar hoofdcontent

Tot vanavond - Laure Adler


Titel: Tot vanavond
Auteur: Laure Adler
ISBN: 9023401956
© 2001 Laure Adler   
(© 2002 Frans de Haan - vertaling)







Een aangrijpend autobiografisch verslag van het verlies van een kind - een bestseller in Frankrijk.

"Een liefdesverklaring aan een verloren kind. Een groots boek" - Marie Claire


Dit boek me niet gegrepen. Ik heb het wel uitgelezen omdat ik er net teveel inzat om dit dunne boek weg te leggen, maar uiteindelijk is mijn oordeel toch negatief.

Het verhaal draait om het verlies van haar zoontje. Maar de manier waarop het beschreven wordt is heel afstandelijk juist, zo komt het in ieder geval op mij over. Ze noemt in een enkele keer de naam van haar zoontje, maar verder heeft ze het over Het Kind en Hij (haar man of haar geliefde?) wat niet maakte dat ik me erg in haar gevoel kon verplaatsen. Het was meer alsof er een heel dikke laag ondoordringbaar materiaal over het hele verhaal was gelegd. Ook was het voor mij niet duidelijk wanneer er versprongen werd tussen het heden en haar herinneringen, soms bevond ik me voor mijn gevoel ineens in een andere tijd zonder daar duidelijke aanwijzingen voor te hebben gekregen. Ik heb er niet van kunnen genieten. Dat maakt het natuurlijk geen slecht boek, maar het was in ieder geval niet een boek voor mij.


 

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…