Doorgaan naar hoofdcontent

Meegesleurd


mijn hart - langzaam, zorgvuldig helende
gescheurd
weer in stukken verscheurd

welke werkelijkheid geneest
wat altijd is geweest, maar verborgen

gestolde tranen in mijn longen
ik verdrink zoals jij verdrinkt in het door jouw verkozen vergif
rood
als bloed

zo graag zou ik jouw vlot willen zijn - jouw boei
maar jij zwemt niet - je zakt als was je te zwaar
en schreeuwt enkel
ik geraak onder de waterspiegel
rouw om wat is en wat kan komen
loslaten zeggen ze
ik moet je loslaten en laten gaan

verdomme - zwem nou

Reacties

A van de Aa zei…
Zwemmen komt na spartelen, en daarvoor, volgens de Zeeuwen, worstelen en boven komen.....
Mey zei…
Dank je A. Mooi gezegd en ik hoop het ten zeerste. Soms heb ik zelf het gevoel van "ergo et submergo" door wat er speelt. Maar goed, soms komt van leed het mooiste schrijven, dat is dan weer een klein lichtpuntje (zegt zij met een glimlach)...

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?