Doorgaan naar hoofdcontent

Meegesleurd


mijn hart - langzaam, zorgvuldig helende
gescheurd
weer in stukken verscheurd

welke werkelijkheid geneest
wat altijd is geweest, maar verborgen

gestolde tranen in mijn longen
ik verdrink zoals jij verdrinkt in het door jouw verkozen vergif
rood
als bloed

zo graag zou ik jouw vlot willen zijn - jouw boei
maar jij zwemt niet - je zakt als was je te zwaar
en schreeuwt enkel
ik geraak onder de waterspiegel
rouw om wat is en wat kan komen
loslaten zeggen ze
ik moet je loslaten en laten gaan

verdomme - zwem nou

Reacties

A van de Aa zei…
Zwemmen komt na spartelen, en daarvoor, volgens de Zeeuwen, worstelen en boven komen.....
Mey zei…
Dank je A. Mooi gezegd en ik hoop het ten zeerste. Soms heb ik zelf het gevoel van "ergo et submergo" door wat er speelt. Maar goed, soms komt van leed het mooiste schrijven, dat is dan weer een klein lichtpuntje (zegt zij met een glimlach)...

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go