Doorgaan naar hoofdcontent

Machteloos


het donker roept - maar laat het
zwijg
want een antwoord is er niet
enkel een leegte gevuld met kille leegte

machteloos staan wij
aan de zijkant van een wreed speelveld
er zijn geen winnaars
er zullen geen winnaars zijn
maar overlevenden

-getekend

draai je hoofd weg
je hoeft niet te zien wat je al weet en voelt
je kunt niets anders doen -  dan er enkel zijn
en wachten

wachten tot het donker zwijgt
en tot de leegte verdwijnt

wachten
tot de warmte je fluistert
dat je weer thuis bent
en veilig

wachten
en hopen
dat het licht weer luider zal zijn
dan het donker nu is


Reacties

A van de Aa zei…
Soms wil dat het licht niet meer aangaat ......

Top stuk.
Mey zei…
Dank je wel. Toch hoop ik dat het wel gebeurd. Het zal heel erg moeilijk zijn.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…