Doorgaan naar hoofdcontent

Machteloos


het donker roept - maar laat het
zwijg
want een antwoord is er niet
enkel een leegte gevuld met kille leegte

machteloos staan wij
aan de zijkant van een wreed speelveld
er zijn geen winnaars
er zullen geen winnaars zijn
maar overlevenden

-getekend

draai je hoofd weg
je hoeft niet te zien wat je al weet en voelt
je kunt niets anders doen -  dan er enkel zijn
en wachten

wachten tot het donker zwijgt
en tot de leegte verdwijnt

wachten
tot de warmte je fluistert
dat je weer thuis bent
en veilig

wachten
en hopen
dat het licht weer luider zal zijn
dan het donker nu is


Reacties

A van de Aa zei…
Soms wil dat het licht niet meer aangaat ......

Top stuk.
Mey zei…
Dank je wel. Toch hoop ik dat het wel gebeurd. Het zal heel erg moeilijk zijn.

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go