Doorgaan naar hoofdcontent

De zondagmiddagauto - Renate Dorrestein


Titel: De zondagmiddagauto
Auteur: Renate Dorrestein
ISBN: 9789085162421
© 2012 Renate Dorrestein / Uitgeverij B for Books B. V.   







De 'Literaire Juweeltjes Reeks' biedt een unieke gelegenheid kennis te maken met topschrijvers.

Elke maand verschijnt een nieuw Literair Juweeltje, een goed toegankelijke tekst van een bekende schrijver in een mooi vormgegeven boekje. Achterin elk deeltje staan telkens kortingsbonnen waarmee voor minder geld meer werk van de schrijvers kan worden gekocht in de boekhandel.

Zelden was mooi lezen zo goedkoop. Laat je niet ontlezen. Of, zoals men 50 jaar geleden adverteerde: “Wacht niet tot gij een been gebroken hebt, om een reden tot lezen te hebben.”

Dit boekje komt uit de serie jaargang 2012.



Het is een heel vroeg verhaal van Renate Dorrestein. Het is het eerste werk van deze schrijfster dat ik gelezen heb. Voorafgaande aan het verhaal zelf vertelt de Renate Dorrestein haar pad tot het worden van een gepubliceerd schrijfster. Zelf vond ik die introductie een beter stukje schrijven dan het verhaal zelf. Het ontroerde me hoe ze vertelde van haar worstelingen en enkele gebeurtenissen die grote invloed hebben gehad op haar pad. Zo ben ik zeer benieuwd geworden naar haar allereerste uitgegeven roman, Buitenstaanders,  welk een diep autobiografisch karakter heeft.

Het verhaal De zondagmiddagauto vond ik wat vervreemdend, maar zo is het volgens mij ook bedoeld. De personages zijn vage figuren en het verhaal wordt niet echt afgerond. Het blijft geheel onduidelijk wat er nog gaat gebeuren. De sfeer van het verhaal is zeer ongemakkelijk en het beschrijven van de omgeving vind ik mooi, wat me dan weer wel ligt. Al met al een leuke introductie in het schrijven van Rentate Dorrestein.
 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…