Doorgaan naar hoofdcontent

De zondagmiddagauto - Renate Dorrestein


Titel: De zondagmiddagauto
Auteur: Renate Dorrestein
ISBN: 9789085162421
© 2012 Renate Dorrestein / Uitgeverij B for Books B. V.   







De 'Literaire Juweeltjes Reeks' biedt een unieke gelegenheid kennis te maken met topschrijvers.

Elke maand verschijnt een nieuw Literair Juweeltje, een goed toegankelijke tekst van een bekende schrijver in een mooi vormgegeven boekje. Achterin elk deeltje staan telkens kortingsbonnen waarmee voor minder geld meer werk van de schrijvers kan worden gekocht in de boekhandel.

Zelden was mooi lezen zo goedkoop. Laat je niet ontlezen. Of, zoals men 50 jaar geleden adverteerde: “Wacht niet tot gij een been gebroken hebt, om een reden tot lezen te hebben.”

Dit boekje komt uit de serie jaargang 2012.



Het is een heel vroeg verhaal van Renate Dorrestein. Het is het eerste werk van deze schrijfster dat ik gelezen heb. Voorafgaande aan het verhaal zelf vertelt de Renate Dorrestein haar pad tot het worden van een gepubliceerd schrijfster. Zelf vond ik die introductie een beter stukje schrijven dan het verhaal zelf. Het ontroerde me hoe ze vertelde van haar worstelingen en enkele gebeurtenissen die grote invloed hebben gehad op haar pad. Zo ben ik zeer benieuwd geworden naar haar allereerste uitgegeven roman, Buitenstaanders,  welk een diep autobiografisch karakter heeft.

Het verhaal De zondagmiddagauto vond ik wat vervreemdend, maar zo is het volgens mij ook bedoeld. De personages zijn vage figuren en het verhaal wordt niet echt afgerond. Het blijft geheel onduidelijk wat er nog gaat gebeuren. De sfeer van het verhaal is zeer ongemakkelijk en het beschrijven van de omgeving vind ik mooi, wat me dan weer wel ligt. Al met al een leuke introductie in het schrijven van Rentate Dorrestein.
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go