Doorgaan naar hoofdcontent

Dementie


welke stilte klinkt zo luid in jouw hoofd
dat jij enkel zwijgend naar buiten staart
je gelaat getekend
met de jaren van het leven
de witte wereld buiten gehuld in ochtendnevelen
tegen de ruit even een waas van adem
in je staalblauwe ogen geen blijk herkenning
ik sta hier - je kind - nog steeds je kind
maar jij geen ouder meer - enkel oud, steeds ouder
kom maar mama, dan kleed ik je warm aan
met een jas, een das, een muts en wollen wanten
laten we naar buiten gaan - wandelen
het is er zo mooi, zo licht
ja, ik houd je hand vast
ja, we gaan even langs de hertjes
we nemen wat brood mee want je mag ze voeren
en daarna drinken we warme chocomel
kom maar mama, je mag met me mee
wie ik ben, vraag je - of je mij kent
ja mama, je kent me
kom maar hier, ga met me mee naar buiten
dan zal ik je vertellen over vroeger
toen ik nog jouw kind was en jij mijn ouder



Reacties

A van de Aa zei…
Je mams en je paps,
ook al weten zij het niet meer,
jij weet het wel .....
ze blijven altijd je mams en je paps ......


Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go