Doorgaan naar hoofdcontent

Dementie


welke stilte klinkt zo luid in jouw hoofd
dat jij enkel zwijgend naar buiten staart
je gelaat getekend
met de jaren van het leven
de witte wereld buiten gehuld in ochtendnevelen
tegen de ruit even een waas van adem
in je staalblauwe ogen geen blijk herkenning
ik sta hier - je kind - nog steeds je kind
maar jij geen ouder meer - enkel oud, steeds ouder
kom maar mama, dan kleed ik je warm aan
met een jas, een das, een muts en wollen wanten
laten we naar buiten gaan - wandelen
het is er zo mooi, zo licht
ja, ik houd je hand vast
ja, we gaan even langs de hertjes
we nemen wat brood mee want je mag ze voeren
en daarna drinken we warme chocomel
kom maar mama, je mag met me mee
wie ik ben, vraag je - of je mij kent
ja mama, je kent me
kom maar hier, ga met me mee naar buiten
dan zal ik je vertellen over vroeger
toen ik nog jouw kind was en jij mijn ouder



Reacties

A van de Aa zei…
Je mams en je paps,
ook al weten zij het niet meer,
jij weet het wel .....
ze blijven altijd je mams en je paps ......


Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go