Doorgaan naar hoofdcontent

Niemand

De niemand die ik was, wilde ik niet kennen. Ik wilde haar niet zijn.

Heel lang ben ik niemand geweest. Ik was niet van mijn vader, niet van mijn zus en mijn broer. Niet van leerkrachten, niet van familie. Ik was van mijn moeder en oma geweest en zonder hen was ik niemand meer: een lege ruimte, afgesloten. Angstig. 

Nu ben ik steeds meer een beetje iemand, naast dat ik ook beetjes van anderen ben. Een beetje van mijn vader, een beetje van mijn lief, een beetje van mijn beste vrienden, en een beetje van mezelf. Ik ben nu zelfs een beetje iemand zonder dat ik van iemand ben. Ik weet nog niet wie ik ben, of ik haar leuk vind, en of ik veilig ben haar te zijn. Maar de ruimte is er om weer iemand te zijn, steeds meer. Ik mis mijn moeder en oma ontzettend veel en de ruimte die zij hebben achtergelaten is nog pijnlijk leeg. Een gapend gat waar eerst een klein meisje aan vastzat. Ik denk ook niet dat ik de ruimte kan opvullen met anderen óf met mezelf. Het kleine meisje is groot geworden, maar nog steeds erg klein in haar hart. Ze heeft tijd nodig te groeien. Hoe lang nog? Ik weet het niet. Ik wacht af tot ik haar los kan laten. Todat we kunnen gaan beginnen te bestaan.




Reacties

Anna zei…
Beklijvend schrijven :-)
A van de Aa zei…
Over dit schrijven even moeten nadenken.
Iemand die niemand is, maar blijkt, toch iemand te zijn.......
Mey zei…
Dank je Anna, fijn je weer te 'zien'.

En A, tja.. die is ook heel erg lastig. Ik kan het niet uitleggen, want het klopt rationeel gezien ook niet, denk ik. Misschien gewoon maar denken dat het altijd al een iemand is geweest die incognito als niemand door het leven ging.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go