Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit november, 2015 weergeven

~

green eyes stare longingly grey air stares back -autumn's gloom

~

sweet summer's dream lies frozen in dying grass by autumn's touch stilled a single image instead of a stream

~

within the water deep down below the surface hidden treasures lie

~

-tantalising trees high branches bear the sweetest fruit flaming red passion portrayed forbidden apples kissed only by the sun

~

jij tekent paarse lijnen  in een donkerbruin gedicht  zo mooi  zo anders ben je  -doe je  zoen je mij  zoals ik jou zou willen zoenen  -blauw

~

zomers droom ik van winter  ik weet dat het niet geeft  dat jij beeft en ik je hand vasthoud  je loopt aan mijn arm  je hebt het niet koud

~

ik wil een superster zijn  zo mooi en zichtbaar  je ziet me staan 
maar ik ben een nieuwe maan  en sta buiten het licht  je ziet me niet

~

she does not belong here  like empty shells on the shore  hold her closely  and you'll hear  the sea calling her back

~

het donker kruipt naderbij zoals een jager zijn prooi besluipt  langzaam  heel langzaam  om dan ineens te vallen: plof 
mag de maan aan?

~

donkergroene draden druipen langs de muur omlaag  - loop ik te dwalen  met voeten in nat zand  streel jouw hand  heel teder  en heel traag

~

met onderdanig genoegen groet hij: 
'hallo 
met uw welbevinden, 
heb ik verder niets te zeggen' 
en grijnst 
zo 
dan is dat meteen duidelijk

~

de herfst breekt met de zomer  het lome groen brandt van verlangen  intens maar van korte duur  valt al snel - uitgeblust  en sterft

Niemand

De niemand die ik was, wilde ik niet kennen. Ik wilde haar niet zijn.
Heel lang ben ik niemand geweest. Ik was niet van mijn vader, niet van mijn zus en mijn broer. Niet van leerkrachten, niet van familie. Ik was van mijn moeder en oma geweest en zonder hen was ik niemand meer: een lege ruimte, afgesloten. Angstig. 
Nu ben ik steeds meer een beetje iemand, naast dat ik ook beetjes van anderen ben. Een beetje van mijn vader, een beetje van mijn lief, een beetje van mijn beste vrienden, en een beetje van mezelf. Ik ben nu zelfs een beetje iemand zonder dat ik van iemand ben. Ik weet nog niet wie ik ben, of ik haar leuk vind, en of ik veilig ben haar te zijn. Maar de ruimte is er om weer iemand te zijn, steeds meer. Ik mis mijn moeder en oma ontzettend veel en de ruimte die zij hebben achtergelaten is nog pijnlijk leeg. Een gapend gat waar eerst een klein meisje aan vastzat. Ik denk ook niet dat ik de ruimte kan opvullen met anderen óf met mezelf. Het kleine meisje is groot geworden, maar …

~

Radiostilte, maar de uitzending is nog niet gestaakt. Heimelijk wordt er gewerkt aan een nieuwe aflevering van webwaardige schrijfsels. Ik hoop dat mijn vaste lezers het mij willen vergeven zo zwijgzaam te zijn.