Doorgaan naar hoofdcontent

Lucas - Kevin Brooks

Titel: Lucas
Auteur: Kevin Brooks
ISBN: 9061696941
 © 2013 The Chicken House / Kevin Brooks


 
Covertext:


Het leven van de vijftienjarige Caitlin is niet meer hetzelfde als ze op een hete zomerdag Lucas ziet lopen. Lucas is de vreemdste, mooiste en de meest onvergetelijke jongen die ze ooit heeft gezien. Maar wie is hij? Waar komt hij vandaan? En waarom haten de mensen hem zo dat ze tot het uiterste gaan om van hem af te komen?

Een aangrijpend verhaal over liefde en haat, over een meisje dat bang is haar onschuld te verliezen en over Lucas, een buitengewone jongen.

--------------------------------------------------------------------------------------------

De cover van het boek sprak me aan. Het boek is duidelijk bedoeld voor jong-volwassenen, maar dat maakt mij nooit zoveel uit. 

De inleiding bevat een van de mooiste passages uit het gehele boek:

   'Verhalen gaan niet om feiten, Cait. Ze gaan niet om details. Ze gaan om gevoelens. Je hebt toch gevoelens?'
   'Te veel,' zei ik.
   'Nou, meer heb je niet nodig.' Hij legde zijn hand op de mijne. 'Huil een verhaal liefje. Het werkt, geloof me.'
   Dus dat heb ik gedaan. Ik heb een verhaal gehuild.
   Dit verhaal.

Caitlin's verhaal gaat over de korte periode waarin ze Lucas leert kennen. Ze is een heel volwassen puber die met haar vader, haar broer Dominic en hun hond Deefer op een schiereiland woont. Haar moeder is overleden toen ze vijf jaar oud was, en dat heeft alle gezinsleden erg beïnvloedt. Haar vader is een schrijver, die niet veel meer heeft geschreven en vaak te veel drinkt. Hij is wel een lieve en betrouwbare vader. Haar broer is een echte puber en gedraagt zich daar ook naar. De gemeenschap waarin ze wonen is niet groot, maar ook niet heel hecht en erg narrow-minded. Gedurende dit boek heb ik zelfs een grondige hekel gekregen aan een hele hoop mensen en ze allemal stuk voor stuk verwenst. Net als Caitlin kan ik maar niet begrijpen hoe mensen zo gemeen kunnen zijn. Lucas probeert Caitlin duidelijk te maken dat het uit angst is, angst voor wat ze niet kennen. Maar dat maakt het niet goed. Geheel niet.

Op Caitlin, haar vader, Lucas en Deefer na (de hond? Ja de hond) zijn de karakters in het boek nogal eenzijdig. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik het zo lastig vond me in te leven in 'de meute'. De gebeurtenissen in dit boek zijn niet geloofwaardig, maar daar draait het ook niet om. Het gaat inderdaad niet om de details, maar de gevoelens van een opgroeiend meisje dat iets moois ontdekt, maar vanaf het begin voelt dat het slecht af gaat lopen. En dat doet het dan ook. Ik moet eerlijk toegeven dat ik naast boosheid en ongeloof over wat er allemaal gebeurd, ook echt heb moeten huilen op het einde. Heel kinderachtig misschien, maar het is zo mooi beschreven en het is onwerkelijk kloppend. Van alles wat in dit boek beschreven is het verdriet zo tastbaar. Caitlin heeft inderdaad een verhaal gehuild.





Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go