Doorgaan naar hoofdcontent

Lucas - Kevin Brooks

Titel: Lucas
Auteur: Kevin Brooks
ISBN: 9061696941
 © 2013 The Chicken House / Kevin Brooks


 
Covertext:


Het leven van de vijftienjarige Caitlin is niet meer hetzelfde als ze op een hete zomerdag Lucas ziet lopen. Lucas is de vreemdste, mooiste en de meest onvergetelijke jongen die ze ooit heeft gezien. Maar wie is hij? Waar komt hij vandaan? En waarom haten de mensen hem zo dat ze tot het uiterste gaan om van hem af te komen?

Een aangrijpend verhaal over liefde en haat, over een meisje dat bang is haar onschuld te verliezen en over Lucas, een buitengewone jongen.

--------------------------------------------------------------------------------------------

De cover van het boek sprak me aan. Het boek is duidelijk bedoeld voor jong-volwassenen, maar dat maakt mij nooit zoveel uit. 

De inleiding bevat een van de mooiste passages uit het gehele boek:

   'Verhalen gaan niet om feiten, Cait. Ze gaan niet om details. Ze gaan om gevoelens. Je hebt toch gevoelens?'
   'Te veel,' zei ik.
   'Nou, meer heb je niet nodig.' Hij legde zijn hand op de mijne. 'Huil een verhaal liefje. Het werkt, geloof me.'
   Dus dat heb ik gedaan. Ik heb een verhaal gehuild.
   Dit verhaal.

Caitlin's verhaal gaat over de korte periode waarin ze Lucas leert kennen. Ze is een heel volwassen puber die met haar vader, haar broer Dominic en hun hond Deefer op een schiereiland woont. Haar moeder is overleden toen ze vijf jaar oud was, en dat heeft alle gezinsleden erg beïnvloedt. Haar vader is een schrijver, die niet veel meer heeft geschreven en vaak te veel drinkt. Hij is wel een lieve en betrouwbare vader. Haar broer is een echte puber en gedraagt zich daar ook naar. De gemeenschap waarin ze wonen is niet groot, maar ook niet heel hecht en erg narrow-minded. Gedurende dit boek heb ik zelfs een grondige hekel gekregen aan een hele hoop mensen en ze allemal stuk voor stuk verwenst. Net als Caitlin kan ik maar niet begrijpen hoe mensen zo gemeen kunnen zijn. Lucas probeert Caitlin duidelijk te maken dat het uit angst is, angst voor wat ze niet kennen. Maar dat maakt het niet goed. Geheel niet.

Op Caitlin, haar vader, Lucas en Deefer na (de hond? Ja de hond) zijn de karakters in het boek nogal eenzijdig. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik het zo lastig vond me in te leven in 'de meute'. De gebeurtenissen in dit boek zijn niet geloofwaardig, maar daar draait het ook niet om. Het gaat inderdaad niet om de details, maar de gevoelens van een opgroeiend meisje dat iets moois ontdekt, maar vanaf het begin voelt dat het slecht af gaat lopen. En dat doet het dan ook. Ik moet eerlijk toegeven dat ik naast boosheid en ongeloof over wat er allemaal gebeurd, ook echt heb moeten huilen op het einde. Heel kinderachtig misschien, maar het is zo mooi beschreven en het is onwerkelijk kloppend. Van alles wat in dit boek beschreven is het verdriet zo tastbaar. Caitlin heeft inderdaad een verhaal gehuild.





Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?