Doorgaan naar hoofdcontent

laat het zijn





het laten, laat het niet laten, niet meer
deze eindeloze, lege dagen – verkild, verstorven
gevuld met wat niet meer is
dit lichaam
de strijd – eindeloos – gestreden
het heden, ons verleden aangedaan
het is
laat het niet bestaan, niet meer

laat het niet meer bestaan, laat het zijn
een einde aan de eindeloze pijn – ondraaglijk
gebeden
wel duizend gebeden
gehoopt, gevochten, maar verloren de kracht
de wil, onmerkbaar weggeslopen
als een dief in de nacht – zo donker
laat het los liefste, laat het zijn

laat het zijn, laat me gaan - vrij
niet langer de adem gesteund
gestopt het pompen – verstild mijn hart
het vervult me met smart
je pijn en verdriet, je tranen
om de toekomst – het niet meer bestaan van ons samen
maar hoor me alsjeblieft , ik vraag je
laat me gaan liefste, laat me vrij

Reacties

A van de Aa zei…
Wat kan je zeggen van dit gedicht dan dat het een stevig en mooi gedicht is................
Mey zei…
Dank je voor je compliment.

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go