Doorgaan naar hoofdcontent

Het donkere water

Een wredere lucht dient zich aan. De wolken verdrijven warmte en voeren waanzin naderbij. Mijn hart stilt. Het lichaam kouder dan het donkere water. Mijn ogen zoeken de hemel af. Niets dat iets belooft is te ontwaren: geen licht, geen sterren, geen maan. Er klinkt hartverscheurend gehuil van ver. Niet uit mijn gesloten mond, nog uit die van jou. 
   Jij. Jij drijft hier bij mij. Je ogen gesloten. Onze handen zijn verstrengeld, verwrongen ineen. Wij zijn samen en stilaan niet meer. 
   Onder water wacht niemand. Niets dat ons roept. Geen armen uitgestrekt in verwachting. Geen welkom. Enkel een kus van kilte, en stilte. Een eeuwige stilte.
   Ik fluister. Vervreemd klinkt mijn stem. 'Liefste. Mijn liefste.' Geen antwoord. Geen zucht. Je lippen blauw. Ik voel het gebeuren, je zinkt stilaan. 'Laat me niet los liefste. Neem me mee.' 


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go