Doorgaan naar hoofdcontent

Nooit geloofd


de droom
in een lege kamer lig ik - woordeloos
wachtend op niets
of iets wat niet langer is

steeds kleiner en banger
staar ik omhoog
volg de scheuren in het plafond
draai rond en rond en rond en rond

mijn kloppend hart slaat wild - verward
mijn stem vervreemd
mijn ziel verwond

gekromde vingers klauwen
maar de muur maagdelijk wit
en de uren tergend traag

vraag me niets
ik weet het niet - ben het vergeten
zij - zij weten, maar zeggen mij niets
sussen enkel mijn geweten met een pil, een spuit
en kussen mijn hoofd
sst - het is goed - het wordt beter
beloofd

ik heb niet geloofd
nooit geloofd, nooit geloofd

van zowel werkelijkheid als waanzin beroofd
staar ik omhoog
volg ik de scheuren in het plafond
draai rond en rond en rond en rond
en schreeuw om hulp
met gesloten mond

Reacties

A van de Aa zei…
Het was geen droom, maar ..............................
Mey zei…
Een ware nachtmerrie...

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go