Doorgaan naar hoofdcontent

Forgive me




forgive me my fateful delusions
my heart weary - hopelessly lost
made this glass house my home

forgive me my fragile visibility
my soul consumed by fear - feeble
tried to take cover but failed

forgive me my whispered words
my voice without courage - wavering
started thinking aloud
a distant sound in a crowd

forgive me making peace with death
my body far too tired and torn
for muted anger no more room

but who are you to forgive me my revenge on life
my footmarks over time fading
leaving you with nothing to reach for - or feel
nothing real

tell me why you even read this poem
written to deny the lie I try to bury
- with me
my mind not kind nor brave
for cruel and cowardly I dug my grave
- willingly


#ShapePoetry #soulhoot #madverse #POMwords #DSpoetry #Magick_Words #HomoAquarius #ashverse #VerseReversal #poetheme #orjay 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go