Doorgaan naar hoofdcontent

Tell me a story



stay
hide with me a for while
tell me a story about a princess and a knight
take me back into the realm of fairy tales
a child once more
go slow
my latibule your voice
the promise of calm in my mind

let the tale be about the betrayal of light by a dark force
ruthlessly ruling a kingdom
hunting down the rightful heiress
too young to be crowned
her white wolves running in fear
all colour draining from the once lovely land

let a knight from a kingdom nearby
hear of her cry for help
and ride with the resolution
to defeat the evil queen
he'll shatter her heart of ice
with his sword of tempered steel
engraved with stars aligned
for their brightness shall prevail

let the dust of darkness defeated
settle and reveil
a kingdom rebuild with hope
for someday soon
the princess will rule with grace
and crown the knight - her king
a new age will then dawn
for together they will reign
with kindness and with love

please 
tell me this story
and let it be real




 
#CapturedPoets #HRTVerse #poetheme #wordstew #MSpoetry #writtenriver #cdp #madverse #Magick_Words #AsymLife

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…