Doorgaan naar hoofdcontent

Feel blessed



in the beginning
the darkness I awaited felt as a wry relief
preparing for a storm of frightening feelings
scattered clouds overhead gathering
forming a thunderous force
denouncing all rational thoughts
the spark and the madness freeing me
no longer prisoner of my broken heart
sealed with sadness & filled with grief

my many voices & hands ripping me apart
revealed the true extent of the bloody mess left behind
by true love's betrayal
impossible to stitch up my emptiness
I have become hollow
an empty flagon filled only with fear  
as I am walking on empty dreams & hopes
the lure of eternal night feels like opium to my desperate soul
seeking the bliss of forgetfulness

if I die before I wake - know this
my final wish is leaving it all behind

the memories lost
the pain gone
I will feel blessed by no more dawn


#ashverse #poetheme #HeartSoup  #madverse #writtenriver #SpeakPoetry #PowerOfMyWords #Magick_Words #VerseReversal #darksideofpoetry #cdpoetry #bunburyezine #LIPoetry



Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…