Doorgaan naar hoofdcontent

The stains of my life





I no longer see
a way out of this wicked design
there is no secret window
and no hidden door
lay me down beside this blinded wall
on this cracked wooden floor 
caught between bricks and despair
bury me in lies
but let me close my eyes
for I no longer wish to witness
my imminent demise

though this breaking pain
is too hard to bear
I'll refrain from screaming and crying
I'm done 
my spirit's already gone
what you hold in your hands now
is a ghost of the girl
you once met
only shades of a smile have remained
all else what has been
you have already drained

you quietly bare my chest
I shiver
your silky touch
tracing the rim of my breast
a sharp knife 
just one cut
a final slice of my love

clear running water 
will wash away
what remains
the stains of my life





#bloodverse #HeartSoup #soulhoot #ashverse #madverse  
#DsubVerse  #HRTVerse #CapturedPoets #HomoAquarius #orjay #heartsmeal




Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go