Doorgaan naar hoofdcontent

Not losing you



here in this barren building
you sit and stare
mental illness crept in like silence
severing you from society
dragging you down
into a world of senseless sadness
madness breaking your soul

you were once so verbose
the most wonderful verses fell from your mouth
now almost impossible to really read your lips
where - like troubled waters
many meaningless words flow from
a waterfall of raving rhymes

your captivating laughter gone
just speechless phantom smiles remain
and with pain in my heart
I watch you falling apart

they lost hope
the ones chosen to cure you
offering a glint of solace
- or so they think
saying you are gone
the you
who you were

I won't accept it
you are not beyond return
it takes strange love & fierce forces
to fight this strangler of sanity
this insidious enemy
invading your beautiful brain
seducing you to dance deliriously
a tempestuous tango
tempt you in crossing the line
and losing control

I'll war with your captor
and cirucate your soul
I will not let him win
this disease so malign

you will be sane
and you will be fine



#FieryVerse #Ashverse #madverse #writtenriver #HRTVerse #poetheme #ravensveil #orjay #ShapePoetry #wordstew #PowerOfMyWords #Magick_Words #VerseReversal #darksideofpoetry

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go