Doorgaan naar hoofdcontent

Love's gardener



she was a passionate rose poisoned
her defences breached but not broken
for her heart was painfully played
in a coward's game with false cards
and fake smiles

but spring whispers new beginnings
for strong caring hands are healing her
by treating her body as a garden
following the perfect outlines of her face
replacing the missing pieces
of her stolen playfulness

steadfast he works his way around
her ravaged grounds
carefully erasing every trace
of falsely planted toxic weeds
she did not dare to resist
lets her  take one lasting peek
into the past - her desolation
for never again will he accept
her to become the defeated
in another cruel game of love

he whispers songs without words
filling her heart with renewed inspiration
enticing her voice to tune in
and sing again

letting go of her pain and her fear to play
she now submits to his touch
in this frivolous game of hide & seek
well knowing she has already been found
but loving it anyway




#elixirpoetry #FieryVerse #HeartSoup #soulhoot #Ashverse #madverse #DsubVerse #writtenriver #CapturedPoets #orjay #heartsmeal #HomoAquarius #ravensveil #wordstew #MSpoetry #Magick_Words #darksideofpoetry    

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…