Doorgaan naar hoofdcontent

Love's delirium



in this bright wintry sunlight
your skin looks like the finest marble
your hair the brightest gold
and your eyes reflect the bluest sky
it makes you shine like a sun
the centre of my universe

your gravity's hold is far too great
pulling me right towards your core
making me adore
you even more than I can bear
without touch

did you even half expect me to dare to resist
breathing in the sweetest scent
of your hair - your breath
to me the aroma of love and desire
taking me higher and higher
above this mundane plain

such venomous lips from afar
the thief of my sanity
leaving me with only one wish
to touch them fiercely with mine
to take them in
and taste them
like the headiest vintage wine
filling my mouth with delight
a rare find of the most precious kind

now all reason abandoned
no more waiting my love

halting breath
hasting heart
and then
hands all over
finding ourselves
never over
&
never part

 
 
#FieryVerse #HeartSoup #soulhoot #Ashverse #madverse #writtenriver #HRTVerse #SpeakPoetry #CapturedPoets #poetheme #HomoAquarius #orjay #heartsmeal #ShapePoetry #PowerOfMyWords #VerseReversal #lustverse

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…