Doorgaan naar hoofdcontent

Lady of the lake



he followed a river of dreams
wholly unaware
its stream would ensnare him
into the mystic dark realm
of death and despair

for never did he notice
the warning signs in the sky
a moon shrouded in fear
pitch-black clouds passing her by

and at the edge of a lake
where the river ran to
he knelt down on one knee
a deadly mistake
for what he saw seemed a dream
was a thing he should flee

- this beautiful orphic being
on the surface a sweet and tender smile
underneath though unmistakeably
so treacherous and vile

by the power of her lure
the sight of her he mistook
for a lily-white flower
so innocent and pure

little did he know
she was death in disguise
lurking underneath
in the depths of the lake
waiting to break free
and take him down to her lair

so into the arms 
he unavoidably fell
- of this cold blooded monster
a creature from hell


#bloodverse #FieryVerse #HeartSoup #soulhoot #Ashverse 
#HRTVerse #HomoAquarius #ravensveil #heartsmeal #wordstew



Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go