Doorgaan naar hoofdcontent

Heartbroken




a kaleidoscope of untrue tales
smashing hope and shifting tides
create a tangled state of mind 
a silenced soul by hidden lies

transfixed I stare into a void
what once seemed filled with love for me
and loathe the very sight of you
your ice-cold eyes stare back at me

I used to think you were my world
a simple belief by my ingenuous heart
now hurt and fevered it shivers inside 
dreadfully sick by terrible grief 

my raging body collapsing in cries
a searing headache making me hide
shunning the light and running away
seeking my refuse in glacial nights  

maybe in time I'll be happy again
running on sunshine and loving the day
but until I'm ready to accept what is done
in sadness I'll shelter - in darkness I'll stay


 
#FieryVerse #HeartSoup #Ashverse #madverse #writtenriver #HRTVerse #SpeakPoetry #CapturedPoets #poetheme #HomoAquarius #IBLyrics #ShapePoetry #elixirpoetry #PowerOfMyWords #MSpoetry #Magick_Words 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go