Doorgaan naar hoofdcontent

Crimson rise of passion



as he was looking at her 
he then and there understood
a new beginning she needed
this lovely girl lost
a bitter smile on her face
a broken star in her heart
and decided he'd try to
as best as he could

he offered to her
a safe harbour to sail to
so she could rest to recover
from the hurt she sustained

softly but sternly
for he know she would writhe
he would steer her decisively
to face her rage against fate
she misguidedly feared
he'd make her anger subside
and demolish her hate
   
his greatest endeavour
would then still have to come 
in tempting her to enter
a world of joy unrestrained
to bare her longing for love
no one else could uncover
for she had been so self-contained

her heart tied in knots
he would have to unbind
he'd have to stir glowing embers
and make her fire burn bright 
to set her body ablaze
a true lovers delight
it was a sight he desired 
in so many ways

he would gently but firmly
make her consent to his touch
so she could feel so sublimely
the crimson rise of her passion 
for the very first time
and explore her own body
like neverbefore





#FieryVerse #HeartSoup #soulhoot #Ashverse #DsubVerse #orjay  
#VerseReversal #HRTVerse #heartsmeal #madverse #IBLyrics #bloodverse #CapturedPoets

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…